Wagony pełne żywych trupów dotarły do Mauthausen, ale to te trzy kobiety PRZEMYCIŁY POD SPÓDNICAMI NAJBARDZIEJ ZAKAZANY SEKRET RZESZY

Koniec kwietnia tysiąc dziewięćset czterdziestego piątego roku przyniósł na niewielką stację w górnej Austrii widok, który mroził krew w żyłach. Z otwartych wagonów towarowych, służących do przewozu węgla, wyłaniały się żywe szkielety. Kobiety od siedemnastu dni wystawione na deszcz, mróz i niewyobrażalny głód dotarły do Mauthausen, obozu, z którego nikt nigdy nie wracał. Wśród nich znajdowała się dwudziestosiedmioletnia Czeszka Anka Natanowa. Ważąca zaledwie trzydzieści pięć kilogramów, skrajnie wycieńczona kobieta, w bólach porodowych została rzucona na wóz pełen zmarłych na tyfus ciał. Kiedy drewniane koła skrzypiały na stromej drodze prowadzącej do granitowej twierdzy, Anka w otoczeniu gnijących trupów i przy drwinach strażników SS wydała na świat niemowlę. Dziecko nie oddychało, a sekundy dzieliły je od pewnej śmierci, zanim ostre uderzenie obozowego lekarza nie wymusiło na noworodku pierwszego, rozpaczliwego krzyku. Ewa narodziła się na wozie pełnym trupów.

Aby zrozumieć, jak to nowe życie przetrwało w epicentrum nazistowskiej machiny zagłady, trzeba cofnąć się do rampy w Auschwitz-Birkenau. To właśnie tam ważyły się losy tysięcy ludzi, a o życiu lub śmierci decydował jeden ruch dłoni doktora Josefa Mengele. Dla kobiet w ciąży ten ruch oznaczał natychmiastowy wyrok. W chorej logice obozowej ciężarna matka była bezużyteczna do pracy, a jej dziecko stanowiło jedynie kolejny cel do natychmiastowej eksterminacji w komorach gazowych. Kiedy Anka oraz dwie inne kobiety, Słowaczka Priska Lowenbeinowa i Polka Rachel Friedman, stanęły nagie przed bezlitosnym wzrokiem obozowego kata, podjęły decyzję, która graniczyła z absurdem. Spojrzały w oczy zbrodniarza i z pełną premedytacją skłamały. Trzy nieznające się nawzajem więźniarki ukryły swój stan, skazując się na niewyobrażalne męki, byle tylko dać szansę nienarodzonym dzieciom.

Ich wybawieniem i zarazem największym koszmarem okazała się praca w fabryce zbrojeniowej we Freibergu, gdzie produkowały części do najnowocześniejszych niemieckich bombowców. Pracując po kilkanaście godzin na dobę, zmuszane do morderczego wysiłku, powoli traciły resztki sił. Jednak to właśnie potworny, obozowy głód stał się ich największym sprzymierzeńcem w ukrywaniu mrocznej tajemnicy. Ich ciała były tak dramatycznie wyniszczone, że przez długie miesiące rosnące brzuchy pozostawały całkowicie niewidoczne pod zadużymi, przydzielonymi przypadkowo pasiakami zdartymi z wcześniej zamordowanych ofiar. Każdy codzienny apel na mrozie był walką o przetrwanie, testem, w którym chwilowe omdlenie mogło oznaczać natychmiastową śmierć matki i nienarodzonego dziecka. Priska tygodniami stała przy maszynach, nitując skrzydła samolotów, podczas gdy z jej wycieńczonego organizmu dziecko czerpało ostatnie krople życia.

Wiosną, gdy Trzecia Rzesza chyliła się ku upadkowi, obóz ewakuowano. Tysiące kobiet wpędzono do otwartych wagonów węglowych, rozpoczynając morderczą, wielodniową podróż w nieznane. To właśnie w tym piekle na ziemi, gdzie zmarłe więźniarki dniami leżały pomiędzy żyjącymi, na świat przyszły kolejne cuda. Priska urodziła swoją córkę Hanę jeszcze na podłodze fabryki, tuż przed ewakuacją, ukrywając noworodka w brudnych łachmanach, podczas gdy deszcz i mróz biczowały ich w otwartym pociągu. Rachel wydała na świat syna Marka na zimnej, metalowej podłodze wagonu, a rolę położnej pełniła współwięźniarka operująca w całkowitych ciemnościach. Wszystkie trzy matki podróżowały tym samym pociągiem grozy, nie mając pojęcia o swoim istnieniu, zdesperowane i gotowe na najgorsze.

Kiedy pociąg dotarł wreszcie do Mauthausen, zaledwie kilkadziesiąt godzin wcześniej w obozowych podziemiach zgasło życie kilkudziesięciu osób, co stanowiło ostatni akt mordu w tamtejszej komorze gazowej. Matki z noworodkami skierowano pod obozowe prysznice. Wiele z nich z przerażeniem czekało na śmiercionośny gaz, który tym razem jednak nie popłynął z sufitu. System obozowy, nastawiony na masową eksterminację, dławił się w chaosie. Niemowlęta przeżyły w otoczeniu tysięcy umierających na tyfus więźniów, w brudzie, bez kropli mleka i dostępu do jakichkolwiek leków. Cudem doczekały pierwszych dni maja, kiedy bramy obozu sforsowały amerykańskie jednostki pancerne. Widok żywych noworodków w epicentrum ludobójstwa wywołał szok wśród zaprawionych w bojach żołnierzy, którzy natychmiast podjęli heroiczną walkę o ocalenie tych skrajnie wygłodniałych, pokrytych ropniami istnień.

Drogi trzech bohaterskich kobiet i ich dzieci po wojnie rozeszły się na dziesięciolecia. Żadna z nich nie wiedziała, że nie jest sama, że w tych samych nieludzkich warunkach zrodziło się inne, równie niemożliwe życie. Zbrodniarze, przed którymi ukrywały swój sekret, skończyli na szubienicach lub jak Josef Mengele, tchórzliwie uciekli przed sprawiedliwością. Dopiero siedemdziesiąt lat po tych traumatycznych wydarzeniach, dzięki historykom i zbiegowi okoliczności, losy Ewy, Hany i Marka ponownie się splotły. Zszokowani ocaleli odkryli prawdę o swoich narodzinach, a jako osiemdziesięcioletni staruszkowie powrócili przed granitową bramę w Mauthausen, zamykając w ten sposób najpiękniejszy i najbardziej wstrząsający rozdział opowieści o triumfie ludzkiego życia nad zaplanowaną i bezwzględną śmiercią.