Genialny bard narodu i uśmiechnięty idol tłumów skrywał przed światem mroczną tajemnicę. SZEŚCIOLETNIA CÓRKA UCIEKAŁA W POPŁOCHU PRZED WŁASNYM OJCEM, przerażona groźbami utraty życia.

Przez pół wieku dawał Polakom nadzieję w najczarniejszych momentach szarej rzeczywistości. Jego teksty nuciły miliony, widząc w nim serdecznego przyjaciela, który potrafił jednym trafnym wersem rozładować napięcie, wyśmiać absurdy systemu i zmusić do uśmiechu. Twórca najpiękniejszych rodzimych przebojów jawił się jako człowiek pełen ciepła, ironicznego dystansu i niezwykłej mądrości życiowej. Kiedy jednak gasły światła na scenie, a drzwi warszawskiego mieszkania zamykały się od środka, rozpoczynał się dramat, o którym przez cztery dekady nie wolno było nikomu pisnąć ani słowa. Wojciech Młynarski, bo o nim mowa, prowadził podwójne życie, będąc zakładnikiem własnego, wyniszczającego umysłu.

Pod maską wesołego satyryka krył się człowiek toczący heroiczną, lecz z góry skazaną na porażkę walkę z chorobą afektywną dwubiegunową. W czasach, gdy o problemach psychicznych mówiło się wyłącznie szeptem, a publiczna diagnoza oznaczała zawodową śmierć, rodzina wielkiego artysty stworzyła wokół niego szczelny mur milczenia. Największą cenę za tę iluzję normalności zapłaciły jego dzieci. Agata i Paulina dorastały w nieustannym napięciu, każdego dnia próbując odgadnąć po odgłosach z korytarza, która wersja ojca przekroczy próg domu. Czy będzie to czuły i błyskotliwy tata, czy ogarnięty manią, nieobliczalny furiat. Do dziś wstrząsa obraz małej, sześcioletniej dziewczynki, która w panice biegała po pokojach, szukając kryjówki przed potężnym, ogarniętym szaleństwem mężczyzną. Nikt jej wówczas nie wytłumaczył, że to nie wina jej dziecięcych przewinień, lecz atak bezlitosnej choroby, z którą mierzył się umysł ojca.

Równie dramatyczny los spotkał żonę artysty. Adrianna Godlewska dobrowolnie poświęciła własną karierę oraz ambicje sceniczne, by stać się strażniczką domowego ogniska i buforem między chorym mężem a światem zewnętrznym. To ona tłumaczyła przed sąsiadami nocne krzyki, dbała o jego wizerunek i znosiła tygodnie potwornej depresji, podczas których twórca leżał bezwładnie odwrócony twarzą do ściany, odcięty od rzeczywistości. Jej lojalność i bezwarunkowe poświęcenie zostały jednak brutalnie przekreślone w jeden wyjątkowy wieczór. W trakcie rodzinnego przyjęcia, przy stole pełnym gości i w radosnej atmosferze, artysta poprosił ją na bok i z lodowatym spokojem oznajmił, że odchodzi na zawsze do innej kobiety. Napędzany maniakalnym epizodem geniusz przekreślił ponad dwadzieścia lat małżeństwa w ułamku sekundy, zostawiając żonę z rozbitym życiem bez słowa wyjaśnienia.

Ostatni akt tego rodzinnego dramatu rozegrał się w dojmującej ciszy. Syn artysty, Jan Młynarski, który przyszedł na świat w najtrudniejszym okresie nasilenia się choroby ojca, trzymał go za rękę w chwili jego śmierci, zamykając piętnastomiesięczny okres gaszenia wielkiego umysłu. Dopiero ten moment otworzył szczelnie zamknięte dotąd drzwi do rodzinnych tajemnic. Dzieci wybitnego tekściarza, zamiast stawiać mu nieskazitelny pomnik pozbawiony skaz, zdecydowały się na krok, który wstrząsnął polską opinią publiczną. Opowiedziały o ojcu, który rzadko chwalił, o potężnym deficycie miłości i o dojrzewaniu w cieniu ciągłego strachu.

Obnażenie tej bolesnej, brutalnej prawdy nie miało jednak na celu zniszczenia narodowej legendy. Było to świadome zrzucenie ciężaru oraz akt podania ręki tysiącom innych rodzin, które w mrocznej samotności zmagają się z podobnym piekłem chorób psychicznych bliskich. Zmuszając swoje dzieci do ostatecznej konfrontacji z przeszłością i odbudowania zerwanych więzi, genialny twórca pozostawił po sobie nie tylko ponad dwa tysiące błyskotliwych piosenek. Ten nieoczekiwany, pośmiertny testament okazał się najpiękniejszym, choć najbardziej bolesnym dziełem, jakie Wojciech Młynarski wyreżyserował przez całe swoje życie, ucząc Polaków, że nawet największe upadki nie odbierają człowiekowi godności.