Turysta ZAGINAL w bieszczadzkim lesie. Po 9 latach odnaleziono go w opuszczonej kabinie na drzewach

W sierpniu 2022 roku dwóch pracowników Lasów państwowych, Marek Wilk i Daniel Sadowski pracowało głęboko w Bieszczadach, w rejonie oddalonym od jakichkolwiek [muzyka] szlaków i zabudowań. Ich zadaniem było sprawdzenie stanu zdrowotnego starych drzewostanów. Teren, który od wielu lat nie był kontrolowany.

Dla postronnych byłaby to monotonna, wręcz nużąca praca. pomiary, ocena kory, sporządzanie dokumentacji. Dla nich jednak ten las był jak żywy organizm. Znali go od lat, szanowali i uważnie obserwowali każdy jego fragment. W takich miejscach czas płynie [muzyka] inaczej. Nie ma zasięgu, nie ma śladów człowieka.

Są tylko drzewa, porosty, mgła [muzyka] i cisza. Tego dnia późnym popołudniem przeszli przez wąską [muzyka] dolinę między wzgórzami i dotarli do gęstego skupiska jodeł i buków. Marek szedł kilka kroków przed Danielem. Nagle się zatrzymał, spojrzał w górę, zmarszczył brwi i odruchowo cofnął się o półkroku. Widzisz to? Zapytał cicho. Między grubymi pniami na wysokości około 3 met coś się wyróżniało.

Nie była [muzyka] to część drzewa. To było coś wstawionego, zbyt geometryczne, zbyt równe jak na naturalną formację. Z początku myśleli, że to może resztki ambony [muzyka] myśliwskiej albo zniszczony domek na drzewie zbudowany lata temu przez dzieci. Ale kiedy podeszli bliżej, zobaczyli, że to coś całkiem innego.

Była to konstrukcja z desek, prostokątna masywna skrzynia wciśnięta pomiędzy cztery drzewa. Ściany z drewna były mocno zużyte, pokryte mchem, a gdzieniegdzie przebijały przez nie rude ślady pordzy. Całość wyglądała jak zamknięta kapsuła bez żadnego dostępu. Nie było drabiny, nie było sznura, nic, co pozwoliłoby się tam dostać.

Drzewa były śliskie od wilgoci i zbyt grube, by [muzyka] dało się po nich wspiąć bez specjalistycznego sprzętu. To był ten moment, w którym obaj poczuli coś dziwnego. Coś w tej konstrukcji było niepokojące, [muzyka] za cicho, zbyt opuszczone, a jednak zbyt obecne. Marek, który miał za sobą kursy wspinaczkowe, miał w plecaku uprząż i podstawowy sprzęt.

Po krótkiej naradzie postanowili sprawdzić, co to za miejsce. Wspinał się ostrożnie. Drewno drzewa pod nogami było mokre, a porosty śliskie jak lód. Kiedy w końcu zbliżył się do skrzyni, zorientował się, że nie ma żadnego okna, tylko drzwi drewniane, ciężkie, z zawiasami po wewnętrznej [muzyka] stronie. Spróbował je otworzyć. Nie drgnęły.

Odchylił się nieco, ostrożnie przesuwając się na wąskiej krawędzi i zajrzał przez jedną z szpar między deskami. Było tam ciemno, bardzo ciemno. [muzyka] Poczuł zapach. Nie był to zapach typowy dla starego drewna. Było w nim coś suchego. Pył, zamknięte powietrze, ślady dawnej obecności. Przyłożył bark do drzwi. Nic. Spróbował mocniej.

Usłyszał trzask. Jedna z desek się ugięła. Przy kolejnym nacisku drzwi ustąpiły. Skrzypienie zawiasów rozbrzmiało w lesie jak krzyk. W środku zapanowała cisza. Marek przez chwilę stał nieruchomo, jakby bał się spojrzeć do środka. W końcu włączył latarkę i skierował ją do wnętrza. zobaczył sylwetkę siedzącą postać opartą o ścianę ubraną w podarte dawno zniszczone ubrania turystyczne.

Głowa opadnięta na klatkę piersiową, ręce bezwładnie zwisające. Całość nieruchoma, bez śladów życia. Ale to nie wszystko. Zajrzał dalej. Na podłodze warstwa igliwia i kurzu. W rogu menaszka, [muzyka] coś jakby stary plecak i radio. Ale kiedy odwrócił się do drzwi, zamarł. Od środka były zabite [muzyka] kilka grubych desek wbitych poziomowo w poprzek, przybite gwoździami od środka.

Ktoś je zabił będąc w środku. To nie był przypadek. To nie była kryjówka przed deszczem. To była pułapka. A osoba, która tam była, próbowała się wydostać. Na ścianie obok drzwi głębokie rysy. Nie od narzędzia, od palców. 9 lat wcześniej, lipiec 2013 roku, Paweł Oleksiak, 35letni informatyk z Warszawy, wsiada do pociągu relacji Kraków Sanok.

Ma ze sobą duży turystyczny plecak, schludnie zapiętą kurtkę typu softshell i czapkę z daszkiem z logo jednego ze znanych producentów sprzętu outdoorowego. Nie wygląda na kogoś, kto ucieka. Wręcz przeciwnie, wydaje się spokojny, zorganizowany, może nawet lekko podekscytowany. Na pierwszy rzut oka zwykły turysta, ale ci, którzy znali Pawła bliżej, mówili, że nie był typowym wędrowcem.

[muzyka] To nie była jego pierwsza wyprawa w góry, ani druga. Od lat chodził po szlakach, także tych mało uczęszczanych. [muzyka] Przeszedł większą część gorców bez kidu niskiego i Bieszczadów. Przesypiał samotnie w namiocie. Znał zasady przetrwania w terenie. Miał szkolenie harcerskie i potrafił rozpalić ogień nawet przy deszczu.

Nigdy nie [muzyka] podejmował zbędnego ryzyka. Zawsze wracał o czasie. Tym razem miał inny plan. wziął dwa tygodnie urlopu z pracy, pożegnał się z rodziną i powiedział: “Potrzebuję resetu, prawdziwej ciszy, bez zasięgu, bez świata. Tylko ja i las. Nie był to pomysł pod wpływem impulsu. [muzyka] Przygotowywał się do tej wyprawy od miesięcy.

Dokładnie przestudiował mapy, zaplanował trasę, skompletował nowy sprzęt. Wszystko z myślą o samotnej wędrówce przez dzikie rejony Bieszczackiego Parku Narodowego oraz strefy przygranicznej, gdzie turyści pojawiają [muzyka] się rzadko, a drogi są jedynie umowną kreską na papierze. Ostatni raz widziano go w małym sklepie turystycznym w Wetlinie.

Sprzedawca, starszy mężczyzna z wąsami i lokalnym akcentem, zapamiętał go doskonale. Przyszedł dokładnie wiedząc, czego potrzebuje. Paliwo do kuchenki gazowej [muzyka] konkretnej marki, 10 porcji żywności liofilizowanej, zapałki sztormowe i nowy kompas. Mimo że miał już GPS, nie był [muzyka] gadatliwy, ale kiedy sprzedawca zapytał gdzie się wybiera, odpowiedział krótko: “Na południowy wschód, tam gdzie kończą się szlaki.

” Zapłacił gotówką, uśmiechnął się i wyszedł. Od tej chwili nikt go już nie widział. Tego samego [muzyka] dnia wieczorem wysłał jeszcze jedną wiadomość SMS do siostry w Warszawie. Wchodzę w las. Odezwę się za 7 dni. Wszystko zgodnie z planem. 7 dni to był jego standard. [muzyka] Zawsze wyznaczał sobie granice kontaktu. Jeśli po tym czasie nie dawał znaku życia, rodzina miała się niepokoić.

Tym razem zostawił też dodatkowy margines. Plus dni. Jego siostra Magda nie przejęła się zbytnio. Paweł często znikał na kilka dni [muzyka] bez zasięgu. W dodatku znała jego zasady. Wszystko zawsze było przemyślane. Wierzyła, że jeśli napisał wszystko zgodnie z planem, [muzyka] to naprawdę tak było.

Minął tydzień, potem dwa dni dodatkowe. Dziewiątego dnia po wiadomości, czyli 22 [muzyka] lipca zapanowała cisza, a 10 Magda poczuła coś dziwnego, niewyjaśniony niepokój. Rano jeszcze próbowała się uspokajać, ale wieczorem zadzwoniła na policję. Mój brat nie wrócił z wyprawy. Od 10 dni nie mamy z nim kontaktu. On nigdy [muzyka] się nie spóźnia.

Policja w Sanoku potraktowała sprawę poważnie. Zgłoszenie zaginionego turysty w Bieszczadach nigdy nie jest banalne, szczególnie gdy chodzi o samotną wyprawę w dzikie rejony. Następnego dnia ruszyła akcja poszukiwawcza. Wzięli w niej udział funkcjonariusze, ratownicy GOPR oraz miejscowi przewodnicy znający teren jak własną kieszeń.

Helikopter przeczesywał doliny, grupy piesze przeczesywały ścieżki i zagajniki, ale las nie odpowiadał. Nie było śladów, żadnych śmieci, żadnych śladów ogniska, żadnych porzuconych rzeczy, aż do dnia siódmego poszukiwań. Wtedy natrafiono na coś, co tylko zwiększyło zagadkę. Siódmego dnia poszukiwań, po niemal tygodniu bez owocnego przeczesywania bieszczackich dolin, ratownicy natrafili wreszcie na pierwszy ślad.

Nie był to człowiek. ani odzież, ani ślady krwi, ani też nic, co wskazywałoby na walkę o życie. Wręcz przeciwnie. W niewielkiej polanie, kilkaset metrów od nieoznakowanego leśnego szlaku, [muzyka] jeden z goprowców zauważył nietypowy kształt pod warstwą liści i gałęzi. Gdy podszedł bliżej, zorientował się, że patrzy na starannie złożony [muzyka] namiot.

nierozbity, nie porzucony, złożony, zrolowany i umieszczony w pokrowcu, jakby ktoś właśnie kończył biwak i za chwilę miał ruszyć dalej. Obok niego plecak zapięty, suchy, bez śladów uszkodzeń. Leżał na ziemi tak jakby ktoś przed chwilą go postawił i zrobił przerwę. Obok śpiwór, karimata, ubrania turystyczne starannie złożone i ułożone w kostkę.

Wszystko było perfekcyjnie. aż nienaturalnie. [muzyka] Nie było śladów paniki, nie było rozwleczonych rzeczy, które wskazywałyby na nagłe odejście. Żadnej rozlanej wody, żadnych śmieci, [muzyka] żadnych śladów dzikich zwierząt. To nie był obóz turysty, który się zgubił. To był obóz turysty, który planował dalej wędrować, a potem zniknął.

Co więcej, w plecaku znajdowało się prawie całe wyposażenie. Mapy, zapas jedzenia, tabletki do odkażania wody. latarka, [muzyka] menażka, a nawet telefon satelitarny, który nie został użyty. Telefon był wyłączony. Na baterii pozostawało jeszcze około 60%. Eksperci od razu wykluczyli możliwość, że sprzęt został zostawiony przez kogoś innego.

Wszystko pasowało do listy zakupów zrobionych przez Pawła kilka dni wcześniej. [muzyka] Marka śpiwora typ karimaty, kolor plecaka. To był jego ekwipunek. A jednak jego samego nie było. Nie było też śladów stóp odchodzących w konkretnym kierunku. Grunt był zbyt suchy, by cokolwiek zachować, a ostatni deszcz, który przeszedł przez teren dwa dni wcześniej, [muzyka] zatarł ewentualne tropy.

Dla zespołu ratunkowego ta sytuacja była frustrująca. Znaleźli wszystko, oprócz człowieka. Jeden z funkcjonariuszy powiedział później: “To było tak, jakby Paweł [muzyka] rano wstał, zjadł śniadanie, spakował wszystko zgodnie z zasadami buscraftu i po prostu się rozpłynął. Ale przecież człowiek nie znika bez śladu.

Musiał odejść, gdzieś pójść, z jakiegoś powodu, zostawić sprzęt i ruszyć [muzyka] dalej. Pytanie tylko, dlaczego zostawił wszystko, co mogło mu uratować życie? To właśnie ta nielogiczność stała się największym punktem zapalnym całej sprawy. Gdyby to był zwykły turysta, ktoś bez doświadczenia, [muzyka] można by pomyśleć, że zgubił drogę albo zostawił coś przypadkiem.

Ale Paweł był znany z metodycznego podejścia. Nigdy nie ryzykował, nigdy nie wychodził na trasę bez najważniejszych rzeczy. Nie zabrał ze sobą ani mapy, ani wody, ani nawigacji, ani plecaka. Ratownicy nie potrafili tego zrozumieć, a najgorsze było to, że po odkryciu obozowiska nie znaleźli już nic więcej. Żadnych ubrań, żadnych znaków, żadnych nowych tropów.

Przez kolejne 5 dni teren był przeczesywany metr po metrze. W akcji uczestniczyły psy tropiące, ale warunki pogodowe i brak osobistego zapachu uniemożliwiały skuteczne działanie. [muzyka] Las milczał. W końcu po 12 dniach intensywnej akcji poszukiwania zawieszono. Zespół ratowniczy wrócił do bazy, a sprawa Pawła Oleksiaka została oficjalnie uznana za nierozwiązaną.

Rodzina nie chciała tego zaakceptować, ale nie miała wyboru. Nie było ciała, nie było sygnału, nie było odpowiedzi, tylko obóz, który wyglądał tak, jakby właściciel za chwilę miał wrócić. Minęło 9 lat. Lat od 2022 roku. Marek Wilk i Daniel Sadowski, pracownicy lasów państwowych, zostali oddelegowani do jednego z najrzadziej odwiedzanych sektorów Pieszczackiego Parku Narodowego.

Ich zadaniem było przeprowadzenie pomiarów i oceny stanu starych [muzyka] drzewostanów, obszaru, który nie był kontrolowany od ponad dwóch dekad. Teren ten znajdował się około 10 km od [muzyka] najbliższych szlaków turystycznych. Dla przeciętnego wędrowca niedostępny, dla nich trudny, ale [muzyka] wykonalny.

Przeszli przez mokradła, zagajniki obrośnięte młodnikiem [muzyka] zbocza, aż dotarli do gęstego lasu świerkowego. Tam późnym popołudniem [muzyka] wydarzyło się coś, co na zawsze zmieniło bieg tej sprawy. Tomarek zauważył to pierwszy. Kiedy spojrzał w górę przez splątane korony drzew, dostrzegł ciemny geometryczny kształt, coś co nie pasowało do naturalnego krajobrazu.

Pomiędzy czterema grubymi pniami zawieszona była konstrukcja, drewniana skrzynia, wyglądająca jak kabina myśliwska albo stary [muzyka] magazyn. Nie miała okien, żadnej widocznej drabiny, żadnego dostępu z dołu. Po prostu wisiała, [muzyka] oparta na czterech wspornikach, zakleszczona między pniami.

Deski były stare, pokryte mchem, miejscami nadgryzione przez czas. To nie wyglądało na nową budowlę, ale też nie wyglądało na coś porzuconego przypadkiem. Marek, który miał ze sobą sprzęt wspinaczkowy, postanowił wejść na górę. Zabezpieczył linę. założył uprząż i ostrożnie wspiął [muzyka] się po jednym z pni.

Gdy dotarł na wysokość skrzyni, przesunął się wzdłuż jej ściany, [muzyka] aż dotarł do drzwi. Nie miały klamki, tylko drewnianą ramę i miejsce, gdzie kiedyś mogła być zasówka. Spróbował popchnąć. Drzwi nie ustąpiły. Były zablokowane. Nie od zewnątrz. Zbliżył się do jednej z szpar między deskami [muzyka] i zajrzał do środka. Wnętrze było niemal całkowicie ciemne.

Czuł zapach stęchlizny, starego [muzyka] drewna, czegoś jeszcze trudnego do określenia. Było w tym powietrzu coś ciężkiego. Jakby od dawna nikt go nie poruszał. Marek przyłożył bark do drzwi. Nic. Spróbował mocniej. Drewno zatrzeszczało. Po chwili jedna z desek pękła, a drzwi odchyliły się z przeciągłym skrzypieniem.

zajrzał do środka i zamarł. Na podłodze siedziała postać oparta o ścianę, nieruchoma, w poszarpanym, zniszczonym ubraniu turystycznym. Kurtka, spodnie, [muzyka] buty, wszystko pokryte warstwą pyłu i igliwia. Głowa opadnięta, ręce splecione. To nie był człowiek, który odpoczywał. To był szkielet, pełny ludzki szkielet, ułożony w pozycji siedzącej, jakby ta osoba po prostu usiadła i czekała.

W rogu pomieszczenia leżała metalowa menaszka, w której znajdowała się zaschnięta, nierozpoznawalna masa. Obok stary plecak turystyczny. Na pierwszy rzut oka wciąż w dobrym stanie. Na podłodze [muzyka] radio, pokryte rdzą, ale wciąż rozpoznawalne. Ale to, co przyspieszyło Marekowi Tętno, znajdowało się tuż przy drzwiach.

Od środka, na deskach, które wcześniej próbował wypchnąć, widniały grube poziome belki przybite gwoździami. Deski zostały przybite od wewnątrz. To nie była blokada z zewnątrz. To ktoś sam się zamknął. Co więcej, tuż obok, na jednej ze ścian zauważył rysy. Długie, chaotyczne, głębokie. [muzyka] Nie były to ślady po narzędziu, nie po nożu, nie po siekierze.

To były ślady paznokci, jakby ktoś próbował się wydrapać desperacko, [muzyka] w panice. Markowi zrobiło się zimno. Zeszedł na dół bez słowa. Daniel spojrzał na niego pytająco. Dzwoń po policję powiedział cicho. Mamy coś bardzo poważnego. Na miejsce przybyła policja z Sanoka, zespół techników kryminalistyki oraz specjalna grupa dochodzeniowa z Komendy Wojewódzkiej w Rzeszowie.

Kabina do tej pory nienaruszona została zabezpieczona jako potencjalne miejsce przestępstwa. Dostęp do niej był możliwy tylko dzięki sprzętowi alpinistycznemu. Funkcjonariusze wspinali się pojedynczo, dokumentując wnętrze centymetr po centymetrze. Warunki były trudne. Ciasno, ciemno, [muzyka] brak przewiewu, silna wilgoć.

Ale to, co zastali w środku wywołało więcej pytań niż odpowiedzi. Po pierwsze szkielet zachowany niemal w całości, ułożony w pozycji siedzącej, bez śladów gwałtownej śmierci. Odzież zniszczona, ale wciąż rozpoznawalna jako typowe ubranie turystyczne sprzed około 10 lat. Na nadgarstku znajdował się wciąż pasek od zegarka.

W kieszeni kurtki zapalniczka zardzewiała, ale nienaruszona. Obok plecak. Kiedy technicy go otworzyli, znaleźli w środku niemal pełny zapas żywności liofilizowanej. Wszystko zapakowane w oryginalne saszetki. Obok zamknięta butla gazowa do kuchenki turystycznej. Nawet nie odpakowana. To oznaczało jedno. Ten człowiek nie zmarł z głodu. W drugim rogu kabiny znaleziono radio.

Stare, analogowe, nie podłączone do żadnego źródła energii. Przypuszczalnie nie działało od lat. Ale to co przyciągnęło uwagę śledczych najbardziej to był dokument. W jednej z wewnętrznych kieszeni plecaka znajdował się dowód osobisty. Na plastikowej [muzyka] karcie, mimo upływu czasu wciąż widniało czytelne nazwisko Paweł Oleksiak.

9 lat od zaginięcia. Tyle czasu minęło od momentu, gdy siostra zgłosiła jego [muzyka] brak, a służby znalazły jego perfekcyjnie złożony obóz. Teraz wiedzieli na pewno. To był on. Tylko, że wszystko, co znajdowało się w środku kabiny, zaprzeczało dotychczasowym ustaleniom. Po pierwsze, jeśli Paweł zabarykadował się sam, to dlaczego? Po drugie jeśli był ranny, osłabiony, to skąd siła, by zabić deskami drzwi od wewnątrz? Po trzecie, po co ktoś znajdując się w stanie krytycznym trzyma przy sobie nieotwarty zapas jedzenia i

gaz? Śledczy zaczęli [muzyka] rekonstruować możliwy scenariusz. Przypuszczenie, które pojawiło się najpierw, brzmiało jak typowy wypadek. Paweł, zgubiwszy drogę błądził przez kilka dni. Trafił na starą, porzuconą przez kusowników kabinę zawieszoną nad ziemią. Prawdopodobnie drabina była jeszcze [muzyka] wtedy na miejscu.

Wszedł do środka, by przeczekać noc. Może się potknął, może doznał urazu. Spanikował, myślał, że coś go śledzi albo usłyszał odgłosy w lesie. Zamknął się od środka i już nie zdołał wyjść. Tyle że ta wersja, choć z początku logiczna, [muzyka] bardzo szybko zaczęła się sypać. Eksperci od psychologii przetrwania zgodnie twierdzili, żaden doświadczony turysta, a takim był Paweł, nie zostawiłby [muzyka] całego swojego ekwipunku tylko po to, by pójść na spacer.

Nie zabrałby też jedzenia, gazu, mapy ani śpiwora. A to wszystko zostało w jego obozie odkrytym 9 lat wcześniej. Nie ma też racjonalnego wytłumaczenia, dlaczego miałby wejść do obcej kabiny bez drabiny, bez dostępu i sam zatrzasnąć się od środka. Coś tu się nie zgadzało. Do tego dochodziły ślady na ścianie.

Głębokie zadrapania, jakby ktoś próbował wydrapać się na zewnątrz. Nie wyglądały na efekt racjonalnego działania. Przypominały [muzyka] panikę, desperację. Kiedy śledczy spojrzeli na siebie po raz pierwszy, ktoś z nich powiedział: “Jeśli to był [muzyka] wypadek, to najdziwniejszy, z jakim się zetknęliśmy.” Zabezpieczone szczątki Pawła Oleksiaka zostały przetransportowane do laboratorium w Krakowie, gdzie specjaliści medycyny sądowej mieli przeprowadzić pełną analizę.

Choć od momentu śmierci minęło blisko 9 lat, a ciało przez cały ten czas znajdowało się w niezabezpieczonym drewnianym pomieszczeniu, warunki panujące wewnątrz, brak światła, ograniczony dostęp wilgoci i niskie temperatury pozwoliły na zachowanie pewnych śladów biologicznych. Pierwsze wyniki zdawały się potwierdzać wersję o śmierci z wychłodzenia.

Na szkielecie nie było śladów uszkodzeń typowych dla urazów śmiertelnych. Nie wykryto też oznak długotrwałego głodu. W kościach brakowało charakterystycznych zmian wskazujących na niedobory, na przykład [muzyka] szkorbutu czy osteomalacji. Wszystko wskazywało na to, że Paweł nie zmarł z powodu głodu ani choroby.

Ale jeden element zatrzymał uwagę patologów [muzyka] na dłużej. W tylnej części czaszki, w okolicach kości ciemieniowej znajdowała się wąska, lecz wyraźna linia pęknięcia. Nie wyglądała na efekt upadku z wysokości. Jej kształt, głębokość i kierunek wskazywały na uderzenie tępym, płaskim narzędziem. Eksperci oszacowali, że obrażenie powstało krótko przed śmiercią.

Nie było to uszkodzenie pośmiertne, ani efekt rozkładu. Był to uraz czaszkowo-mózgowy, na tyle silny, by spowodować chwilową utratę przytomności, dezorientację, a nawet częściową amnezję. Ten jeden szczegół sprawił, że cała konstrukcja teorii wypadku zaczęła się chwiać. Jeśli Paweł doznał [muzyka] urazu głowy, to musiało się to stać.

Albo jeszcze zanim trafił do kabiny, albo w chwili, gdy już tam był. Ale jeśli spadł w środku i się uderzył, [muzyka] dlaczego drzwi były potem zaryglowane od środka? I najważniejsze pytanie, skąd w ogóle się tam wziął? Przecież 9 lat wcześniej jego obóz znaleziono złożony i gotowy do transportu. Sprzęt został. telefon nieużyty.

Paweł, który zawsze miał wszystko pod kontrolą, nagle zostawił cały swój dobytek, wszedł do obcej wysoko zawieszonej kabiny i tam zginął. Ta wersja przestawała [muzyka] mieć sens. Śledczy zaczęli tworzyć alternatywny scenariusz, taki, który zakładał, że Paweł nie trafił do kabiny sam.

Według tej wersji rankiem 12 lipca [muzyka] 2013 roku Paweł wstał, złożył obóz tak jak miał w zwyczaju i ruszył dalej. Może usłyszał coś w lesie, może natknął się na ślady innych ludzi. A może i to był najbardziej niepokojący wariant, spotkał kogoś, kogo nie powinien spotkać, na przykład kłusowników. Bieszczady od lat były miejscem nielegalnych polowań, szczególnie w rejonach przygranicznych, gdzie kontrole były rzadsze, a teren trudny do monitorowania.

W latach 90 i 2000 leśnicy wielokrotnie znajdowali ślady nielegalnych odstrzałów [muzyka] jeleni, a nawet żubrów. I choć ostatnie lata przyniosły poprawę, stare przyzwyczajenia nie znikają tak łatwo. Jeśli Paweł przypadkiem natknął się na miejsce, w którym właśnie odbywała się nielegalna aktywność, mógł zostać uznany za zagrożenie.

Gdyby tak się stało, to uraz czaszki miałby proste wytłumaczenie. [muzyka] Uderzenie by go obezwładnić. Nie po to, by zabić, ale po to, by uniemożliwić ucieczkę. A potem? Potem ktoś przypomniał sobie o starej kabinie zawieszonej nad ziemią. Idealna skrytka. Niedostępna, [muzyka] ukryta w głębi lasu. Miejsce, do którego nikt nie trafi bez powodu.

Według tej wersji Paweł został tam wprowadzony albo własnymi siłami, albo z pomocą innych. W środku przytomny, lecz ranny usłyszał odgłosy. Może rozmowy, może coś innego. Poczuł, że jest zagrożony. Wpadł w panikę. znalazł deski, gwoździe, może stary młotek i zaryglował drzwi od środka. Myślał, że się ukrywa. Nie wiedział, że właśnie się zamyka.

I właśnie to, co z początku wydawało się absurdalne, czyli barykadowanie się od środka, teraz zaczynało mieć sens, bo jeśli się bał, jeśli ktoś był tam z nim, to zrobiłby wszystko, by się ochronić, nawet jeśli oznaczało to pułapkę bez wyjścia. [muzyka] Nowe ustalenia zmieniły kierunek śledztwa.

Funkcjonariusze z Komendy Wojewódzkiej w Rzeszowie postanowili wrócić do punktu wyjścia do lata 2013 roku. [muzyka] Przejrzeli dziesiątki raportów, zgłoszeń i dokumentów związanych z nielegalną działalnością w rejonie [muzyka] Bieszczat. Szczególnie interesowały ich meldunki o kusownictwie, które choć trudne do udowodnienia od lat pojawiały się regularnie.

W starych aktach znaleźli wzmianki o podejrzanych aktywnościach w rejonie, w którym 9 lat później odnaleziono kabinę. Chodziło głównie o nielegalny odstrzał jeleni i przetrzymywanie trofeów w ukrytych punktach. Miejsce to było niemal niedostępne. Brak dróg, brak zasięgu, brak kontroli. W raporcie z sierpnia 2013 roku, czyli miesiąc po zaginięciu Pawła Oleksiaka, wymieniono kilka nazwisk.

Byli to miejscowi myśliwi, wcześniej już notowani w związku z wykroczeniami łowieckimi. W jednym przypadku przeprowadzono nawet przeszukanie domostwa. Znaleziono broń, ale nielegalnego mięsa już nie było. [muzyka] Nie postawiono zarzutów. Czy to oni mogli natknąć się na Pawła? Czy mogli uznać go za zagrożenie? Czy to oni przypomnieli sobie [muzyka] o starej kabinie zawieszonej między drzewami.

Policja próbowała dotrzeć do tamtych osób. Po dwięciu latach [muzyka] część z nich już nie żyła. Inni wyprowadzili się. Ci, którzy zostali nie chcieli rozmawiać. Na pytania o działalność w lesie odpowiadali lakonicznie. Twierdzili, że nie pamiętają szczegółów, że wszyscy coś tam kiedyś robili, że to były inne czasy, że wtedy jeszcze nie było takich przepisów.

Ale najważniejsze pytanie, czy widzieli wtedy kogoś obcego, pozostawało bez odpowiedzi. Żaden z nich nie przyznał, że widział Pawła Oleksiaka. Żaden nie zaprzeczył stanowczo [muzyka] i żaden nie zareagował, gdy pokazano im jego zdjęcie. Funkcjonariusze nie mając twardych dowodów nie mogli zrobić nic więcej.

Nie było DNA, nie było odcisków [muzyka] palców, nie było świadka, który widziałby moment uderzenia. Wszystko co mieli to logiczna hipoteza oparta na czasie, miejscu i zachowaniu. Ale logika to za mało, by postawić zarzuty. Śledczy stworzyli jednak najbardziej prawdopodobny scenariusz wydarzeń. 12 lipca 2013 roku Paweł opuszcza swój obóz kierując się w stronę nieoznaczonego leśnego odcinka.

Po drodze natrafia na ślady działalności człowieka, może rozbitego obozowiska, może nielegalnie pozyskanej zwierzyny. [muzyka] spotyka jedną lub kilka osób. Osoby te nie są przypadkowe. Znają las, wiedzą jak ukrywać ślady. Wiedzą też, że jeśli Paweł opuści las [muzyka] i zgłosi co widział, mogą mieć poważne kłopoty. Dochodzi do konfrontacji, słowna wymiana.

Może próba wyjaśnienia, może napięcie. Może ktoś wymierza cios nie zabójczy, ale wystarczający, by wyłączyć go z gry. Nie chcą zabijać, nie chcą ryzykować, ale nie mogą go puścić. I wtedy jeden [muzyka] z nich przypomina sobie o kabinie ukrytej wysoko między drzewami, wystarczająco daleko, by nikt jej przypadkiem nie znalazł.

Zaciągają go tam rannego, półprzytomnego. Zmuszają, by wszedł po linę, albo sami go wciągają. [muzyka] Może obiecują, że po niego wrócą. Może każą czekać. Wiedzą, że jeśli zostanie tam kilka dni, wszystko załatwi się samo. Ale Paweł dochodząc do siebie, słysząc odgłosy rozmów lub podejrzewając, że zostanie porzucony, wpada w panikę, zabija drzwi od środka. Boi się, że wrócą.

Boi się, że to nie koniec. I wtedy zaczyna się czekać bez śpiwora, bez wody, bez planu, tylko z nadzieją, że ktoś go znajdzie. Nikt nie znalazł. Sprawa Pawła Oleksiaka, która przez 9 lat pozostawała nierozwiązaną zagadką. Po odkryciu kabiny i identyfikacji szczątków na nowo trafiła na biurka śledczych.

Pojawiły się nowe wątki, nowe hipotezy, nowe pytania, ale odpowiedzi wciąż brakowało. Po miesiącach analiz, przesłuchań i ekspertyz oficjalny raport prokuratury wojewódzkiej był zwięzły. Przyczyna zgonu, wychłodzenie organizmu towarzyszącym urazem czaszkowo-mózgowym. Okoliczności śmierci niewyjaśnione. Brak podstaw do wszczęcia postępowania karnego. Śledztwo zostało zamknięte.

Nie było świadków. Nie było podejrzanych, nie było dowodów, które można by przedstawić przed sądem. Nie było też woli, by po tylu latach ruszać dalej z historią, która prawdopodobnie nigdy nie zostanie rozstrzygnięta. Kabina zawieszona między czterema drzewami została rozebrana przez służby. Nie chciano by ktoś inny, turysta, ciekawski, [muzyka] dziecko, przypadkiem na nią trafił.

Nie chciano kolejnych tragedii. Dziś w tym miejscu nie [muzyka] ma śladu. Tylko cztery stare świerki i nieco jaśniejszy mech na korze przypominają, że coś tam kiedyś było. Rodzina Pawła otrzymała jego szczątki, by móc go pochować. Pogrzeb odbył się w Warszawie w ciszy, bez mediów, bez rozgłosu.

Siostra Magda powiedziała później w jednym z wywiadów: “Dostaliśmy ciało, ale nie dostaliśmy odpowiedzi. [muzyka] Nie wiem. Co gorsze, dla niej i dla bliskich [muzyka] Pawła to nie była historia o samotnej śmierci w górach. To była historia o kimś, kto zginął w zamknięciu. O kimś, kto się bał, o kimś, kto próbował się wydostać i o kimś, kto być może do dziś żyje wśród innych.

Bez konsekwencji, bez wyroku, bez cienia podejrzeń, bo przecież ktoś musiał zostawić tamtą kabinę. Ktoś musiał ją kiedyś zbudować. [muzyka] Ktoś mógł wiedzieć, że tam się coś stało. Ale milczał tak jak las milczy, tak jak Bieszczady pochłaniają [muzyka] tych, którzy znikają bez śladu. Na mapach policyjnych sprawa została zamknięta, [muzyka] ale w lokalnych rozmowach, w opowieściach snutych wieczorami przy ogniskach historia Pawła żyje dalej.

Nie jako legenda, nie jako plotka, jako ostrzeżenie, bo może to nie las był winny, może nie samotność, może nie wypadek, może Paweł po prostu natknął się na kogoś, kogo nigdy nie powinien spotkać i nie miał już drogi powrotu. Dziękujemy za obejrzenie tej historii. [muzyka] Jeśli poruszyła cię ta opowieść, zostaw komentarz, zasubskrybuj kanał i daj znać, czy chcesz więcej takich reportaży.