Mroczna kronika przeklętego rodu w osiemnastowiecznej Polsce. Przerażająca opowieść.

W łótym dworze dzieci przestawały się starzeć, a rodzice siedzieli w milczeniu, czekając na pierwszy śnieg. Drodzy słuchacze, jeśli słuchacie nas z Warszawy, Krakowa, z jakiegokolwiek miejsca w Polsce czy na świecie, przygotujcie się na historię, która zmrozi wam krew w żyłach. To kronika

prawdziwej rodziny szlacheckiej z Xniaskwiecznej Polski, gdzie czas nie płynął normalnie, a przeszłość nigdy nie umarła. Jeśli lubicie historie pełne tajemnic, które odkrywają najciemniejsze sekrety ukryte w zapomnianych dworach, zapiszcie się teraz do kanału. Bo to, co

zaraz odkryjecie o rodzie radomskich, o pakcie zawartym wieki temu i cenie, którą każde pokolenie musiało płacić, to prawda tak niepokojąca, że została pogrzebana w archiwach i nigdy więcej o niej nie mówiono. Kliknijcie dzwonek, aby nie przegapić kolejnych mrocznych kronik z zapomnianych zakątków Polski.

Teraz wróćmy do późnej jesieni 1743 roku, kiedy młody skryba Kazimierz Wolski otrzymał list, który odmieni jego życie na zawsze. Kazimierz Wolski poczuł dziwny chłód, gdy tylko wziął kopertę do ręki. czarny wosk pieczętny, rzadkość, którą widywał tylko przy dokumentach

żałobnych najstarszych rodów. Siedział w swojej skromnej komnacie w Lublinie przy małym biurku otoczonym stosami ksiąg i pergaminów. Za oknem padał zimny jesienny deszcz, obmywając brukowane ulice miasta z kurzu i liści. List dostarczył o świcie posłaniec, ubrany całkowicie na czarno.

Nie przedstawił się, nie powiedział ani słowa, tylko wręczył kopertę, skinął głową i zniknął w porannej mgle, zanim Kazimierz zdążył zapytać, skąd przybywa, młody Skryba obrócił kopertę w dłoniach. Pieczęć przedstawiała herb, którego nigdy wcześniej nie widział. Tarcza z trzema

krzyżami, a nad nimi symbol przypominający splecione gałęzie albo korzenie, może korony cierniowe. Wokół pieczęci biegł napis po łacinie, tak drobny, że Kazimierz musiał przynieść świece bliżej. Sanguis protempore, tempus prosanguine. Krew za czas, czas

za krew. Przełamał pieczęć. Papier był gruby, wysokiej jakości, ale starożytny, jakby pochodził z innej epoki. Pismo było eleganckie, precyzyjne, wykaligrafowane przez doświadczoną rękę. Szanowny panie Wolski, zwracamy się do pana z prośbą o odbycie pilnej podróży

do dworu rodziny Radomskich położonego w regionie Lubelszczyzny w odległości trzech dni jazdy konnej od Lublina. Nasza rodzina wymaga usług skryby o nieposzlakowanej reputacji w celu uporządkowania dokumentów spadkowych oraz zapisów genealogicznych rodu sięgających kilkustuleci wstecz. Praca

potrwa około dwóch tygodni. Zapewniamy pełne zakwaterowanie, wyżywienie oraz wynagrodzenie w wysokości 200 zł polskich. Połowa z góry, połowa po zakończeniu prac. Ze względu na zbliżającą się zimę prosimy o jak najszybszą odpowiedź. Musimy zakończyć

wszystkie sprawy przed pierwszym śniegiem. Z wyrazami szacunku Stefan Radomski, dziedzic posiadłości radomskich. Kazimierz przeczytał list trzykrotnie. 200 zł to była fortuna. Za takie pieniądze mógłby spłacić wszystkie długi swojej chorej matki, opłacić najlepszego lekarza w Lublinie, kupić

leki, których potrzebowała. Przez ostatnie miesiące brał każde zlecenie, jakie się nadarzyło, ale ciągle było za mało. Ten list był odpowiedzią na jego modlitwy, ale coś go niepokoiło. Wstał od biurka i podszedł do starego regału, gdzie trzymał księgę herbów szlacheckich. Przekartkował grube

stronice, szukając herbu radomskich. Przeszedł przez wszystkie rody z regionu lubelskiego, zamojskich, górskich, tarnowskich, krasickich. Nie było radomskich. To było dziwne. Każda rodzina szlachecka, nawet ta najbiedniejsza, była zapisana w herbarzu. To była kwestia honoru,

legitymizacji, prawa do posiadania ziemi. Kazimierz podszedł do okna, wpatrując się w deszczowe ulice Lublina. Ludzie spieszyli się do swoich domów, chroniąc się przed wilgocią pod płaszczami. Życie toczyło się normalnie, przewidywalnie. Może radomscy to stara rodzina, która po prostu wycofała się z

życia publicznego. Może żyją na uboczu od tak dawna, że zostali zapomniani przez herbarzy. Nazajutrz Kazimierz poszedł do kancelarii wojewódzkiej, gdzie pracował jego przyjaciel, starszy pisarz odpowiedzialny za rejestry ziemskie. Radomscy. Powtórzył jego przyjaciel Tomasz Górecki marszcząc

brwi. Był to pękaty mężczyzna po pięćziesiątce ze srebrnymi włosami i ciężkimi workami pod oczami. Nie kojarzę takiego rodu. Podobno mają dwór gdzieś na Lubelszczyźnie. Nalegał Kazimierz. Dużą posiadłość. Tomasz wstał i przeszedł do szafy pełnej zakurzonych tomów. Wyciągnął grubą księgę i zaczął

przeglądać strony. Posiadłości na Lubelszczyźnie. Mruczał pod nosem. Zamojski, Firlej, koniec Polski, Tęczyński. Przerzucał kolejne strony. Nagle zatrzymał się. A jest coś. Kazimierz podszedł bliżej. Dwór przy starym trakcie, na krańcu parafii.

Święty Krzyż. Czytał Tomasz. Ale tutaj zmarszczył brwi. Tutaj jest notatka z 1689 roku. Posiadłość objęta interdyktem kościelnym. Rodzina radomskich wykluczona z sakramentów świętych.

zakazano duchownym odwiedzania dworu bez specjalnego pozwolenia biskupa. Cisza wypełniła pokój. Interdykt! Szepnął Kazimierz. Za co? Tomasz pokręcił głową. Nie ma szczegółów. Ale żeby nałożyć interdykt na całą rodzinę, urwał znacząco. To musiało być coś poważnego.

Herez, świętokratztwo, może ukrywanie protestanta. Zawiesił głos. Kazimierz poczuł niepokój narastający w żołądku. I od tamtego czasu jakieś wzmianki. Tomasz przewracał strony dalej. Nic. To tak jakby rodzina przestała istnieć w oficjalnych rejestrach. Żadnych

małżeństw, żadnych zgonów, żadnych transakcji ziemskich, nic przez 50 lat. A jednak ktoś stamtąd do mnie napisał. Powiedział Kazimierz wyciągając list z kieszeni. Tomasz przyjrzał się pieczęci i zbladł. Kazimierzu, powiedział cicho.

Może to nie jest dobry pomysł. 200 zł to dużo pieniędzy, to prawda, ale czasem są rzeczy, których nie warto dotykać. Moja matka umiera. Odpowiedział Kazimierz twardo. Potrzebuję tych pieniędzy. Tomasz westchnął ciężko. W takim razie bądź ostrożny. Jeśli zobaczysz cokolwiek

dziwnego, cokolwiek, wyjeżdżaj natychmiast. Trzy dni później Kazimierz siedział w wynajętej karecie jadącej na północ. od Lublina. Zabrał ze sobą tylko niezbędne rzeczy. Torbę z przyborami do pisania, kilka czystych koszul, ciepły płaszcz i różaniec, który dostał od

matki. Krajobraz za oknem stopniowo się zmieniał. Żyzne pola ustępowały miejsca pustkowiu. Wioski stawały się coraz rzadsze i uboższe. Drzewa rosły gęściej i ciemniej, jakby las chciał pochłonąć drogę. Około południa, trzeciego dnia podróży, woźnica zatrzymał konie. Już

blisko. Powiedział nie patrząc na Kazimierza. To był stary człowiek chudy jak gałąź z twarzą pooraną zmarszczkami jak pole po orce. Jak daleko jeszcze? Zapytał Kazimierz. Pół godziny. Odrzekł woźnica. Chrząknął i splunął na ziemię.

Ale panie, mogę coś powiedzieć? Proszę. Starzec odwrócił się i po raz pierwszy spojrzał Kazimierzowi prosto w oczy. Jego wzrok był niepokojący, pełen jakiegoś starego, głębokiego strachu. Nie nocuj tam dłużej niż musisz. Zrób swoją robotę i wyjeżdżaj przed pierwszym

śniegiem, bo jak pierwszy śnieg spadnie, urwał. Co się stanie? Zapytał Kazimierz, czując ciarki na karku. Oni nie wypuszczą nikogo. Nigdy nie wypuszczają nikogo podczas pierwszego śniegu.

Dlaczego? Woźnica pokręcił głową. Bo wtedy płacą. jak płacili od 300 lat. Zanim Kazimierz zdążył zadać kolejne pytanie, woźnica strzelił lejcami i konie ruszyły dalej. Las gęstniał, drzewa były stare, ogromne. Ich gałęzie splatały się nad drogą, tworząc tunel.

Światło dnia przygasało, choć było dopiero wczesne popołudnie. Kazimierz czuł, jak temperatura spada. Jego oddech zaczął tworzyć małe chmurki pary i wtedy ją zobaczył. Przez drzewa przebijała się kamienna brama. Była stara, pokryta mchem i pnączami, z żelazną furtką

zardzewiałą od wieków, ale stała szeroko otwarta, jakby czekała. Za bramą, na końcu długiego podjazdu, wysadzonego nagimi drzewami wznosił się dwór. Kazimierz poczuł, jak krew w jego żyłach zwalnia. Dwór był masywny, zbudowany z ciemnego kamienia, który wyglądał jakby

wchłaniał światło zamiast je odbijać. Dwa piętra. małe okna, wysoki dach pokryty łupkiem. Architektura była dziwna, jakby budynek był zbudowany w kilku różnych epokach, kawałek po kawałku, [muzyka] bez żadnego planu.

Niektóre części wyglądały na gotyckie, inne na renesansowe, jeszcze inne na znacznie starsze. Ale najdziwniejsze było to, że z żadnego komina nie wydobywał się dym. W żadnym oknie nie paliło się światło. Dom wyglądał jak opuszczony od lat. Tu jest? zapytał Kazimierz niepewnie. Tu potwierdził

woźnica i natychmiast zatrzymał konie. Wysiadaj. Kazimierz wygramolił się z karety, biorąc swoją torbę. Poczekasz na mnie za dwa tygodnie? Woźnica już odjeżdżał. Jeśli będziesz żył, znajdziesz drogę powrotną. Rzucił przez ramię. I wtedy Kazimierz został sam.

Cisza była absolutna. Żadnego ptasiego śpiewu, żadnego szmeru wiatru w liściach, nawet konie woźnicy nie rżały, tylko cisza, gęsta, ciężka, jakby sam powietrze tutaj było inne. Kazimierz zapiął płaszcz pod szyją i ruszył przez bramę. Podjazd był długi. Po obu

stronach rosły wysokie, nagie drzewa. Ich gałęzie wyciągnięte jak szkieletowe ramiona. Śnieg jeszcze nie spadł, ale ziemia była twarda od mrozu, a niebo miało kolor ołowiu. Gdy zbliżył się do wejścia, zobaczył drzwi, masywne, dębowe, pokryte czarnym żelazem. Nad

nimi widniał herb, ten sam co na pieczęci. Trzy krzyże i splecione gałęzie. podniósł dłoń, żeby zapukać, ale zanim jego knykcie dotknęły drewna, drzwi otworzyły się same. W progu stał mężczyzna. Był wysoki, bardzo chudy, ubrany w czarny strój szlachecki, z

innej epoki, może sprzed 100 lat. Jego twarz była blada, niemal przezroczysta, policzki zapadnięte, ale najdziwniejsze były jego oczy, szare, bez żadnego wyrazu, jakby patrzyły przez Kazimierza, a nie na niego. Pan Wolski. Powiedział mężczyzna. Jego głos był cichy,

pozbawiony emocji. Czekaliśmy. Kazimierz przełknął ślinę. Stefan Radomski. Tak. Potwierdził mężczyzna. Proszę wejść. Nie ma czasu do stracenia. i cofnął się gestem, zapraszając Kazimierza do środka. Młody Skryba zawahał się. Każdy instynkt krzyczał, żeby zawrócił, żeby

uciekł, żeby nie przekraczał tego progu, ale pomyślał o swojej matce, o jej bladej twarzy, o kaszlu, który nie ustępował, o rachunkach, których nie mógł zapłacić. Wziął głęboki oddech i wszedł. Drzwi zatrzasnęły się za nim jak paszcza. Wnętrze dworu było jeszcze

bardziej niepokojące niż jego fasada. Kazimierz stanął w wielkiej sieni, gdzie światło wpadało przez małe okna w grubych smugach, oświetlając cząsteczki kurzu unoszące się w powietrzu. Wszystko było stare. Kamienne ściany pokryte wyblakłymi gobelinami, drewniana podłoga

wydeptana przez stulecia stóp, ciężkie meble wyglądające jakby powstały w średniowieczu. Ale wszystko było też dziwnie nienaruszone. Żadnego brudu, żadnej pleśni, żadnych śladów użytkowania. jakby dom był zamrożony w czasie. Stefan Radomski szedł przodem.

Jego kroki nie wydawały żadnego dźwięku. Przygotowaliśmy dla pana komnatę na pierwszym piętrze. Powiedział nie oglądając się. Dokumenty, które będzie pan przepisywać znajdują się w bibliotece. Czy jest jeszcze ktoś w domu? Zapytał Kazimierz rozglądając się.

Pańska rodzina. Rodzina jest. Odrzekł Stefan. Zawsze jest. To nie była odpowiedź na pytanie, ale Kazimierz nie miał odwagi dopytywać. Weszli po szerokich kamiennych schodach na pierwsze piętro. Korytarz był długi z rzędem drzwi po obu stronach. Każde drzwi wyglądały identycznie. Ciemne

drewno, żelazne okucia, żadnych oznaczeń. Stefan zatrzymał się przed jednym z nich. Pańska komnata. Powiedział otwierając drzwi. Proszę nie opuszczać jej po zmroku. To ważne. Kazimierz wszedł do środka. Pokój był prosty. Łóżko z ciężkimi zasłonami, mały

stolik, fotel przy kominku, jedno okno wychodziło na podwórze. Wszystko było czyste, ale na stole leżała warstwa kurzu, pokazująca, że nikt tu nie spał od bardzo dawna. Kolacja zostanie przyniesiona o 8:00 wieczorem. Ciągnął Stefan. Nie wychodź pan z pokoju aż do rana, bez względu na to, co pan usłyszy.

Kazimierz odwrócił się szybko. Co mogę usłyszeć? Stefan po raz pierwszy spojrzał mu prosto w oczy i w tych szarych, martwych oczach Kazimierz zobaczył coś, co sprawiło, że zapragnął krzyknąć: “Strach! Głęboki, starożytny strach. Dom żyje nocami.” Powiedział cicho Stefan, “A my musimy pozostać

niewidzialni”. I wyszedł zamykając drzwi za sobą. Kazimierz usiadł ciężko na łóżku. Jego serce biło jak młot. Co on tu robił? Co to za miejsce? Ale nie miał wyboru. Musiał zostać, wykonać pracę, zarobić pieniądze. Dwie godziny później Stefan wprowadził go do biblioteki.

Pomieszczenie było ogromne, wyższe e niż dwa piętra, z regałami sięgającymi sufitu, wypełnionymi starożytnymi księgami. Okna były małe i wysoko, przez co światło było przyćmione, choć było dopiero popołudnie. W centrum stał masywny dębowy stół, a na nim sterta

dokumentów. To zapiski genealogiczne rodziny. Wyjaśnił Stefan stając przy stole. Sięgają roku 143. Musi pan je przepisać, uporządkować chronologicznie i sporządzić czytelny rejestr. Kazimierz podszedł bliżej.

Dokumenty były w różnym stanie. Niektóre pergaminy były pożółkłe i kruche, inne relatywnie świeże. Przejrzał kilka pierwszych stron, nazwiska, daty urodzin, daty, a potem zatrzymał się. Przy większości nazwisk nie było dat śmierci. Panie Radomski powiedział powoli. Te osoby wszystkie żyją. Stefan

stał nieruchomo przy oknie. Przepisz wszystko dokładnie tak jak jest zapisane powiedział zamiast odpowiedzi. Nic nie zmieniaj, nic nie pomijaj zadawaj pytań o treść dokumentów. Ale ja nie rozumiem. Przepisz. Warknął nagle Stefan z taką gwałtownością, że Kazimierz cofnął się o krok. Cisza wypełniła bibliotekę. Potem

Stefan odetchnął głęboko, jakby się uspokajając. Przepraszam, powiedział ciszej. Po prostu zrób swoją pracę. To wszystko o co proszę. I wyszedł zostawiając Kazimierza samego z dokumentami. Młody Skryba usiadł przy stole i zaczął czytać. Im więcej czytał, tym bardziej się niepokoił. Zapisy były

dziwne, bardzo dziwne. Roku pańskiego 143 Jan Radomski, pierworodny syn Michała, przyjmuje dziedzictwo i zobowiązanie. Pierwszy śnieg, pierwsza płatność dokonana. Roku pańskiego 147

Katarzyna Radomska, córka Jana osiąga swój siódmy rok. Nie będzie starzała się dalej. Tak zostało uzgodnione. Roku pańskiego 149. Pierwszy śnieg. Płatność dokonana. Dom akceptuje. Co to wszystko znaczyło?

Kazimierz przerzucał dalej. Zapiski były pełne takich enigmatycznych zdań. Pierwszy śnieg. Płatność dokonana. Powtarzały się co kilka lat, a przy niektórych nazwiskach widniała notatka: “Przestał się starzeć w siódmym roku życia”. Dzieci, które przestały rosnąć.

Kazimierz poczuł zimny pot na czole. Nagle usłyszał cichy dźwięk jak szept. Podniósł głowę. Biblioteka była pusta, ale dźwięk się powtórzył, jakby ktoś szeptał tuż za jego plecami. Odwrócił się gwałtownie. Nikogo. Ale wtedy zobaczył coś, czego wcześniej nie

zauważył. Na ścianie wisiał ogromny portret rodzinny. [muzyka] Kazimierz podszedł bliżej, trzymając świece wyżej. Obraz przedstawiał rodzinę, mężczyznę, kobietę i troj dzieci stojących przed tym samym dworem. Wszyscy byli ubrani na czarno. Ich twarze blade i pozbawione

wyrazu, ale najdziwniejsze były dzieci. Miały twarze dorosłych ludzi, nie były tylko małe. Ich rysy, ich oczy i ich wyrazy twarzy były stare, jakby dorośli ludzie zostali zmniejszeni do rozmiarów dzieci. Kazimierz cofnął się czując mdłości. Pod portretem widniał napis

Rodzina Radomskich. Anno Domini 1689. Ostatni portret przed interdyktem. [muzyka] 1689 Rok, kiedy kościół nałożył interdykt na rodzinę. Co oni zrobili? Reszta popołudnia przeszła w przytłaczającej ciszy. Kazimierz przepisywał dokumenty

mechanicznie, starając się nie myśleć o ich treści, ale każde zdanie, każda dziwna notatka paliła się w jego umyśle. O 8:00 wieczorem, dokładnie jak obiecano, do jego pokoju przyniesiono kolację, ale nie zobaczył kto. Talerz po prostu stał przed drzwiami, gdy je otworzył. Jedzenie było proste, ale

świeże. Chleb, ser, wędlina, piwo. Zjedł w milczeniu, nasłuchując odgłosów domu. Nic. Absolutna cisza. Gdy skończył, położył się w ubraniu na łóżku. Nie zapalił kominka, choć w pokoju było zimno. Czuł, że powinien zostać czujny.

Godziny mijały, dom pozostawał cichy. Kazimierz zaczynał myśleć, że ostrzeżenia były przesadzone, że i wtedy dokładnie o północy, usłyszał to kroki, wolne, miarowe kroki w korytarzu.

Kazimierz zamarł, wstrzymując oddech. Kroki przeszły obok jego drzwi i zatrzymały się. Cisza. Potem łagodne pukanie do jego drzwi. Raz, dwa razy, trzy razy. Kazimierz leżał nieruchomo, ściskając różaniec tak mocno, że knykcie

mu zbielały. Panie Wolski! Szepnął głos za drzwiami, głos dziecka. Czy pan tam jest? Kazimierz nie odpowiedział. Panie Wolski, proszę otworzyć. Ciągnął głos. Zgubiłem się. Nie mogę znaleźć drogi do mojego pokoju. To był głos małego chłopca, może siedmioletniego. Brzmiał

przestraszony, zagubiony. Kazimierz poczuł impuls, żeby wstać, żeby pomóc, ale przypomniał sobie słowa Stefana. Nie wychodź z pokoju, bez względu na to, co usłyszysz. Proszę! Szlochał teraz głos. Jest tu tak ciemno, tak strasznie ciemno. Proszę mi pomóc. Kazimierz

zacisnął zęby. Łzy napłynęły mu do oczu. Każdy instynkt krzyczał, żeby otworzył drzwi, żeby pomógł dziecku. Ale coś, coś było nie tak z tym głosem. Było zbyt doskonałe, zbyt wyćwiczone, jakby ktoś odtwarzał nagranie. Proszę! Krzyknął

nagle głos, już nie szlochając. Otwórz te drzwi. Kazimierz skulił się na łóżku. Potem rozległ się inny dźwięk. jak gdyby coś ciężkiego sunęło po podłodze korytarza i trzask jak pękająca kość.

Głos dziecka zaśmiał się, ale to nie był śmiech dziecka. To był śmiech czegoś starego, czegoś, co tylko udawało dziecko. Jeszcze nie jesteś gotowy. Wyszeptał głos. Ale będziesz. Wszyscy w końcu są. I kroki odeszły, sunąc dalej korytarzem. Kazimierz przeleżał resztę

nocy z otwartymi oczami, modląc się po cichu, ściskając różaniec, nasłuchując każdego dźwięku. Ale dom znowu zamarł w ciszy. Dopiero gdy pierwsze promienie świtu wpadły przez okno, Kazimierz w końcu zasnął. Niespokojnym, płytkim snem, pełnym koszmarów o dzieciach ze

starymi twarzami i głosach, które szeptały w ciemności. Gdy obudził się rano, na podłodze przed jego drzwiami leżało coś, czego tam wcześniej nie było. Mały drewniany konik na biegunach, zabawka dziecka, ale pokryta warstwą kurzu tak grubą, jakby leżała tam przez 100 lat. Kazimierz nie dotknął zabawki.

Gdy wyszedł z pokoju, zostawił drewnianego konika leżącego w korytarzu, ale przez całą drogę do biblioteki czuł, jakby coś go obserwowało, jakby małe, martwe oczy śledziły każdy jego ruch. Stefan czekał na niego przy stole w bibliotece. Wyglądał dokładnie tak samo jak poprzedniego dnia. Ten sam czarny

strój, ta sama blada twarz, te same martwe oczy. Ale Kazimierz zauważył coś, czego wcześniej nie dostrzegł. Stefan wcale nie oddychał. Jego klatka piersiowa nie unosiła się, nie opadała.

Stał nieruchomo jak posąg. Dobrze się pan wysłał? zapytał Stefan bez cienia ironii. Kazimierz nie odpowiedział od razu. Zastanawiał się, czy powinien wspomnieć o nocnym odwiedzającym, o głosie dziecka, o zabawce. Co to był za głos w nocy? Zapytał w końcu. Stefan nie

poruszył się. Nie zmienił wyrazu twarzy. Dom ma swoje sposoby testowania gości. powiedział cicho. Dobrze pan zrobił, że nie otworzył drzwi, ale to było dziecko. To nie było dziecko. Przerwał ostro Stefan. Po raz pierwszy jego głos miał w sobie emocje. Strach. Niczego pan tu nie

rozumie i lepiej, żeby tak pozostało. Podszedł do okna, odwracając się plecami do Kazimierza. Dzisiaj musi pan przejść do starszych dokumentów. Powiedział wskazując na drugą stertę pergaminów na stole. To najstarsze zapisy z początków rodu. Kazimierz usiadł i zaczął czytać.

Pergaminy były bardzo stare, niektóre ledwo czytelne. Atrament wyblakł, papier był kruchy jak suche liście. Ale treść, treść była jeszcze bardziej niepokojąca niż wczorajsze zapiski roku pańskiego 1343zy w dzień wszystkich świętych. Ja, Michał

Radomski, dziedzic tych ziem zapisuję dla potomnych prawdę o pakcie, który zawarłem. Niech przyszłe pokolenia wiedzą, za jaką cenę otrzymały to, co mają. Zimy były okrutne. 5 lat z rzędu zbiory zawodziły. Ludzie umierali z głodu. Dzieci płakały w nocy, a ja nie

miałem nic by ich nakarmić. Moja żona chorała, moje własne dzieci marniały. Patrzyłem, jak mój rotiera powoli, nieuchronnie i wtedy on przyszedł. Nie powiem jak wyglądał, bo jego wygląd zmienia się w zależności od tego, kto patrzy. Ale jego oferta była jasna.

Czas, czas dla mojej rodziny, czas dla mojego rodu. Lata, dziesięclecia, wieki. Nigdy nie będziemy chorować, nigdy nie będziemy umierać z głodu, nigdy nie będziemy czynnikiem czasu. Cena również czas, ale nie nasz własny. Co 20 lat w

pierwszą śnieżycę zimy musimy oddać jedno z naszych dzieci. Nie umrze, będzie żyło wiecznie. zatrzymane w swoim siódmym roku życia, należąc do domu, służąc temu, który czeka. Zgodziłem się, Bóg mi przebacz. Zgodziłem się i od tamtej pory mój ród żyje. Żyjemy długo,

zbyt długo. Widziałem urodzenie moich prawnuków. Widziałem jak świat się zmienia, a my pozostajemy niezmienni. Ale w każdą pierwszą śnieżycę pamiętam. Pamiętamy wszyscy, bo wtedy dom przychodzi po swoje. Kazimierz przeczytał tekst trzy razy, czując jak zimno rozlewa się po jego ciele. To nie

mogło być prawdziwe. To musiała być jakaś alegoryczna opowieść, metafora, może nawet próba usprawiedliwienia jakiegoś straszliwego czynu. Ale wtedy przypomniał Soał głos dziecka w nocy. Przypomniał sobie portret. Dzieci ze starymi twarzami. Przypomniał sobie zapisy. Przestał się starzeć w siódmym

roku życia. To prawda, prawda? Szepnął nie patrząc na Stefana. Stefan stał przy oknie, wpatrując się w szare niebo. Pan pyta, ale nie chce pan znać odpowiedzi. Powiedział cicho. Ile pan ma lat?

Zapytał Kazimierz, odwracając się do niego. Długa cisza. Urodziłem się w roku 1612 powiedział w końcu Stefan. Mam 131 lat, a wyglądam jakbym miał 40. Kazimierz poczuł jak pokój wiruje wokół niego. To niemożliwe, Len. Możliwe. Przerwał

Stefan. Zbyt możliwe. Mój ojciec żyje nadal. Ma 220 lat. Mój dziadek 280 i tak dalej wstecz przez pokolenia. Wszyscy żyjemy, wszyscy pamiętamy i wszyscy płacimy. Podszedł do regału i wyciągnął skórzany tom. Chce pan wiedzieć prawdę?

zapytał kładąc księgę przed Kazimierzem. Przeczytaj to. To był dziennik. Bardzo stary dziennik zapisany ręką kobiety. Kazimierz otworzył pierwszą stronę. Jestem Elżbieta Radomska. Piszę to w roku 1689.

Mając nadzieję, że kiedyś ktoś znajdzie te słowa i zrozumie, co się tu naprawdę dzieje. Miałam córkę. Nazywała się Anna. Była pięknym dzieckiem. Jasne włosy, niebieskie oczy, śmiech jak dzwonki.

Kochałam ją bardziej niż własne życie. Kiedy skończyła 7 lat, nadszedł pierwszy śnieg. Mąż powiedział mi, że muszę ją przygotować, że to nasza kolej. Co 20 lat jedna rodzina z rodu musi wypełnić zobowiązanie. Tym razem to była nasza gałąź. Błagałam, płakałam. Próbowałam

uciec z Anną do Lublina, ale dom nas znalazł. Zawsze znajduję. Tej nocy, gdy śnieg zaczął padać, przyszli po nią. Nie ludzie, ci, którzy należą do domu. Dzieci, które przestały być dziećmi wieki temu. Zabrali Annę. Słyszałam jej krzyk, gdy znikała w korytarzu, którego nigdy wcześniej nie widziałam w

drzwiach, które nie powinny istnieć. A potem cisza. Nazajutrz rano Anna wróciła. Wyglądała identycznie. Miała te same blond włosy, te same niebieskie oczy, ale coś się zmieniło. Jej wzrok był pusty. Mówiła, ale jej głos brzmiał jak echo. Uśmiechała się, ale uśmiech

nie docierał do oczu i przestała rosnąć. Minęły lata. Miała nadal 7 lat. Jej ciało nie zmieniło się ani o cal, ale jej oczy, jej oczy stawały się coraz starsze. Dziś ma 54 lata. nadal wygląda na siedem i wciąż służy domowi.

Próbowałam zawiadomić księdza. Wtedy przyszedł interdykt. Kościół uznał nas za przeklętych i nie mylili się. Piszę to jako ostrzeżenie. Jeśli ktokolwiek czyta te słowa, uciekaj. Uciekaj z tego miejsca i nigdy nie wracaj, bo dom zawsze jest głodny, a pakt nigdy się nie

kończy. Kazimierz zamknął dziennik drżącymi rękami. Gdzie jest ta Anna teraz? wyszeptał. Stefan odwrócił się powoli. Ona była tą, która pukała do pana drzwi zeszłej nocy. Kazimierz poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła, ale to było prawie 60 lat temu.

54 lata. Poprawił Stefan. I jest ich więcej, o wiele więcej. W każdą pierwszą śnieżycę przez 300 lat dom zabierał jedno dziecko. Wszystkie są tutaj. Wszystkie służą. Służą czemu? Stefan spojrzał w sufit, jakby mógł zobaczyć coś przez kamień i drewno. Temu, co

mieszka na górze, powiedział cicho. Temu, z którym Michał Radomski zawarł pakt. Nigdy go nie widziałem. Nikt z żyjących go nie widział, ale czujemy jego obecność. Cały czas obserwuje nas, czeka i co 20 lat karmi się. Kazimierz wstał gwałtownie, przewracając krzesło.

Muszę stąd wyjść. Powiedział, cofając się ku drzwiom. Natychmiast. Stefan nie poruszył się. Nie może pan. Powiedział spokojnie. Spojrzyj pan przez okno. Kazimierz podszedł do okna i poczuł, jak serce zatrzymuje mu się w piersi. Śnieg.

Lekkie płatki zaczęły spadać z nieba, powoli, nieuchronnie osiadając na ziemi. Pierwszy śnieg. Nie. Wyszeptał Kazimierz. To nie może być. Dzisiaj mija dokładnie 20 lat od ostatniej płatności.

Powiedział Stefan. Jego głos był teraz pełen bólu i pan jest tutaj obcy, ktoś spoza rodu. Kazimierz odwrócił się gwałtownie. O czym pan mówi? Stefan podszedł bliżej. Po raz pierwszy Kazimierz zobaczył w jego oczach coś prawdziwego. Rozpacz. List, który pan

otrzymał, powiedział cicho. To nie ja go napisałem. To zrobił dom. Dom przywołuje to, czego potrzebuję. A teraz potrzebował Pana. Dlaczego? Dlaczego mnie? Bo płatność musi być dokonana.

Odpowiedział Stefan. Zawsze musi być dokonana. A jeśli nie ma dziecka z rodu, dom bierze kogo innego. Kazimierz cofnął się do drzwi i próbował je otworzyć. Zamknięte. Szarpał za klamkę, uderzał w drewno, krzyczał. Nic. To nie ma sensu.

Mówił gorączkowo. Nie może być prawdą. To jakiś szalony żart. Jakaś gra. To nie jest gra. krzyknął Stefan z taką gwałtownością, że Kazimierz zamarł. Cisza wypełniła bibliotekę. Stefan oddychał ciężko. Pierwszy raz, gdy Kazimierz widział go oddychającego.

Myśli pan, że to chciałem, powiedział łamiącym się głosem. Myśli pan, że którykolwiek z nas tego chciał? Jestem więźniem, tak samo jak pan. Żyję od 130 lat. Patrzyłem jak umierają wszyscy, których kochałem poza tym domem.

Obserwowałem jak świat się zmienia. A ja zostałem uwięziony tutaj w tym przeklętym miejscu. Upadł na krzesło, chowając twarz w dłoniach. Przynajmniej pan przynajmniej pan będzie mógł zapomnieć. Wyszeptał. Oni zaberą pana wspomnienia. Zostawi pan tylko służbę.

Nie będzie pan pamiętał, kim pan był, dokąd pan zmierzał, dlaczego pan przyszedł. Będzie pan tylko służył. Kazimierz zsunął się po drzwiach na podłogę. Moja matka. Wyszeptał. Ona umiera. Potrzebuje leków, pieniędzy. Ja, ja muszę wrócić. Stefan podniósł głowę.

Łzy spływały po jego bladej twarzy. Przepraszam. Powiedział. Tak bardzo przepraszam. Za oknem śnieg padał coraz gęściej i gdzieś w głębi domu rozległ się dźwięk jak dziecięcy śmiech. Ale ten śmiech brzmiał jak echo z dna studni, zimny i pusty. Płatność nadchodziła.

Kazimierz siedział na podłodze biblioteki, przyciskając różaniec do piersi. Śnieg za oknem padał coraz gęściej, pokrywając świat białym całunem. Światło dnia przygasało, choć było dopiero wczesne popołudnie. Stefan wciąż siedział przy stole, głowa ukryta w dłoniach. Wyglądał na złamanego,

pokonanego. Jest jakiś sposób. powiedział w końcu Kazimierz. Jego głos drżał, ale był stanowczy. Zawsze jest jakiś sposób. Pakt można zerwać, umowę można unieważnić. Próbowaliśmy. Przerwał Stefan, nie podnosząc głowy. Przez 300 lat każde pokolenie próbowało. Mój

dziadek spalił połowę domu, myśląc, że to zniszczy pakt. Dom odbudował się sam w ciągu jednej nocy. Mój ojciec sprowadził egzorcystów, trzech księży z Rzymu. Zniknęli. Po prostu zniknęli. Następnego ranka znaleźliśmy ich sutanny złożone schludnie w kaplicy, ale ich samych nigdy więcej nie widziano.

Podniósł w końcu głowę. Jego oczy były czerwone, a 30 lat temu mój brat próbował uciec podczas pierwszego śniegu. Dotarł do lasu. Dom, dom! Wysłał za nim dzieci. Znaleźliśmy go nazajutrz, 7 mil stąd. Siedział pod drzewem

uśmiechnięty, ale jego oczy były puste. Mówił tylko jedno zdanie w kółko. Teraz już służę. Teraz już służę. Kazimierz wstał chwiejnie. Więc co? Mam się tylko poddać, czekać, aż coś mnie zabierze i zmieni w w cokolwiek są te rzeczy. Nie

są rzeczami. Powiedział cicho głos za nimi. Obaj mężczyźni odwrócili się gwałtownie. W drzwiach biblioteki stało dziecko. Dziewczynka, może siedmio albo ośmioletnia, w staroświeckiej białej sukience z jasnymi włosami zaplecionymi w warkocz. Wyglądała niewinnie, delikatnie, ale jej oczy, jej oczy były

starsze niż sam dom. Jestem Anna. Powiedziała dziecięcym głosem, który brzmiał jak nagranie przegrane przez stulecia. Elżbieta Radomska była moją matką w roku 1689. Kazimierz cofnął się uderzając plecami w regał. Anna weszła do biblioteki. Jej

kroki nie wydawały dźwięku. Poruszała się z gracją, która była zbyt doskonała, zbyt wyćwiczona dla dziecka. Nie jesteśmy rzeczami. Powtórzyła patrząc prosto na Kazimierza. Jesteśmy tym kim byliśmy. Pamiętamy wszystko. Nasze imiona, naszych rodziców, nasze życia przed Zawachała się przed służbą. Czemu

służycie? Zapytał Kazimierz. starając się, żeby jego głos nie drżał. Anna przechyliła głowę w geście, który był niepokojąco nieludzki. Temu, który czeka, odpowiedziała, temu, który dał czas rodzinie. On potrzebuje nas, naszych głosów, naszej obecności.

Jesteśmy pomostem, między jego światem a tym. Jaki świat? Wyszeptał Kazimierz. Anna uśmiechnęła się, ale uśmiech nie dosięgał jej starych, starych oczu. Miejscem, gdzie czas nie istnieje, gdzie wszystko, co było, jest i będzie, dzieje się jednocześnie, gdzie on czeka,

obserwuje, karmi się. Myśli pan, że pakt dotyczył tylko życia? Zaśmiała się cicho. Nie, dotyczył znacznie więcej. Rodzina Radomskich nie tylko żyje długo. Oni nigdy nie mogą naprawdę odejść. Nawet po śmierci należą do domu. Stefan wstał. Jego twarz była blada jak śmierć.

Anno, proszę. Powiedział błagalnie, nie zabieraj go. On nie ma nic wspólnego z tym paktem. Ale dom go przywołał. Powiedziała Anna głośniej. Jej dziecięcy głos nagle brzmiał jak chór wielu głosów mówiących jednocześnie. Dom potrzebuje nowej służby, nowego pomostu. Rodzina staje się za słaba, za mało dzieci, za

mało krwi. Przeszła przez bibliotekę i stanęła przed Kazimierzem. sięgała mu ledwo do pasa, ale strach, który budził A był ogromny. Nie chcę tego robić! Powiedziała ciszej. Jej głos znowu brzmiał jak głos małej dziewczynki.

Pamiętam jak to jest być wolnym. Pamiętam ciepło słońca, śmiech matki, smak chleba. Ale to wszystko jest teraz takie dalekie jak sen, który śniłam wieki temu. Wyciągnęła małą rękę i dotknęła dłoni Kazimierza. Jej dotyk był lodowaty. Przyjdą po ciebie o północy.

Wyszeptała. Wszyscy i zabiorą cię do pokoju bez okna. Tam, tam czeka on i tam staniesz się jednym z nas. Kazimierz odtrącił jej rękę, cofając się. Nie krzyknął. Nie pozwolę. Znajdę sposób.

Zniszczę ten dom. Spalę każdy dokument. Każdy dom nie może być zniszczony. Przerwała Anna smutno. Próbowali wszyscy. Dom to nie tylko kamień i drewno. To żywa rzecz zbudowana z paktu, z czasu skradzionego śmierci. Jest częścią tego, który czeka. Odwróciła

się, żeby odejść, ale zatrzymała się w drzwiach. Jeśli chcesz cokolwiek zrobić, powiedziała nie odwracając się, znajdź pierwszy dokument. Ten, który Michał Radomski podpisał w 1443 roku, jest ukryty w miejscu, gdzie czas się zatrzymał. Tam może być odpowiedź.

Gdzie? Zapytał desperacko Kazimierz. Anna spojrzała przez ramię. Jej stare oczy były pełne smutku niemożliwego do opisania. W pokoju bez okna wyszeptała. Tam gdzie wszystko się zaczęło i tam, gdzie wszystko się kończy. I zniknęła, rozpływając się jak dym. Stefan i

Kazimierz zostali sami w bibliotece. Cisza była przytłaczająca. Pokój bez okna. Powiedział Kazimierz. Gdzie on jest? Stefan pokręcił głową. Nie wiem. Nikt z żyjących nie wie. Stare zapiski wspominają o nim, ale nigdy nie mówią, gdzie się znajduje. Niektórzy twierdzą,

że jest na poddaszu, inni, że w piwnicy, a jeszcze inni, że w ogóle nie istnieje w normalnej przestrzeni. Kazimierz zaczął przeszukiwać regały gorączkowo. Musi być jakiś plan domu, jakiś schemat. Kazimierzu, przerwał Stefan. Jest 5:00 południu. Zostało ci 7 godzin. Nawet

jeśli znajdziesz ten pokój, nawet jeśli znajdziesz pierwszy dokument, co wtedy? Myślisz, że możesz zniszczyć pakt starszy niż 300 lat w kilka godzin? Muszę spróbować. Krzyknął Kazimierz odwracając się do niego. Łzy spływały po jego twarzy. Moja matka czeka na mnie.

Umiera. Potrzebuje mnie. Nie mogę, nie mogę po prostu się poddać. Stefan patrzył na niego długo. Potem po raz pierwszy od przybycia Kazimierza coś zmieniło się w jego twarzy. Jakaś iskra, jakaś resztka człowieczeństwa, którą myślał, że stracił lata temu. Dobrze,

powiedział w końcu pomogę ci. Może, może jest szansa. Może po 300 latach w końcu możemy coś zmienić. Podszedł do regału w najdalszym kącie biblioteki i przesunął ciężką księgę. Za nią był ukryty mały mechanizm. nacisnął go. Z cichym kliknięciem część regału odsunęła się,

odsłaniając wąskie spiralne schody prowadzące w górę. To prowadzi na stare poddasze, powiedział Stefan. Część domu, która istniała jeszcze przed paktem. Jeśli pokój bez okna gdzieś jest, będzie tam. Kazimierz spojrzał na ciemne schody. Z góry wiał zimny wiatr, niosący

ze sobą zapach stęchlizny i czegoś jeszcze, czegoś starego, zapomnianego. Pójdziesz ze mną? Zapytał Stefan. Zawachał się, potem skinął głową. Pójdę, nawet jeśli, nawet jeśli dom mnie za to ukaże. Dość tego. 300 lat to

wystarczająco długo. Obaj mężczyźni zapalili świece i zaczęli wspinać się po schodach. Spirala prowadziła w górę, w górę. znacznie wyżej niż powinny kończyć się dwa piętra domu. Kazimierz liczył stopnie, 100, 200, 300. Niemożliwe. Dom nie był aż tak wysoki, ale schody

ciągnęły się dalej. Temperatura spadała z każdym krokiem. Ich oddechy tworzyły białe chmurki. Ściany wokół nich zmieniały się. Najpierw kamień, [muzyka] potem stare drewno, a w końcu coś innego. Coś, co wyglądało jak splecione korzenie lub kości. Stefan wyszeptał

Kazimierz. Co to jest? Prawdziwa struktura domu? Odpowiedział Stefan cicho. To z czego naprawdę jest zbudowany. Wreszcie schody się skończyły. Stanęli przed pojedynczymi drzwiami. Drzwi były dziwne, wykonane z czarnego drewna, bez klamki, bez żadnych ozdobień. Po prostu gładka czarna

powierzchnia i na nich wygrawerowany symbol, ten sam co na herbie rodziny. Trzy krzyże i splecione korzenie. To tutaj. Wyszeptał Stefan. Kazimierz wyciągnął rękę i dotknął drzwi. W momencie gdy jego palce zetknęły się z drewnem poczuł to puls. Drzwi żyły. Biło

w nich coś jak serce powolne, miarowe, starsze niż czas. Gotowy? Zapytał Stefan. Kazimierz skinął głową. Stefan pchnął drzwi. Otworzyły się bez dźwięku. I to, co zobaczyli w środku, sprawiło, że obaj zamarli w przerażeniu. Pokój był niewielki. okrągły, ze ścianami

pokrytymi tym samym czarnym drewnem, co drzwi. Żadnych okien, żadnych innych wyjść. W centrum stał kamienny ołtarz, a na nim księga. Nie była duża. Skurzana oprawa, postrzępiona na rogach, pokryta symbolami, których Kazimierz nie rozpoznawał, ale emanowała z niej moc.

Niepokojąca, starożytna, mroczna. Pierwszy dokument. Wyszeptał Stefan z czcią i strachem. Kazimierz podszedł bliżej. Pomieszczenie było tak zimne, że jego oddech zamarzał w powietrzu. Otworzył księgę. Pierwsza strona była zapisana po łacinie, staroświecką

kaligrafią, ale pod tekstem był inny zapis. Starsze pismo w języku, którego Kazimierz nigdy nie widział. Litery poruszały się, przesuwały, jakby żyły. Przeczytał łaciński tekst. Paktum aeternum inter Mikaelem Radomski et Illum Expectat. W zamian za życie

wieczne dla rodu, w zamian za czas nieograniczony, w zamian za władzę nad śmiercią. Rodzina Radomskich oddaje co 20 lat jedno dziecko w siódmym roku życia podczas pierwszego śniegu, aby służyło jako pomost między światami. Ten pakt jest nieodwołalny. Może być zerwany

tylko wtedy, gdy ktoś z rodu dobrowolnie zajmie miejsce wszystkich pomostów i stanie się ostatnim pomostem, zamykając drogę na zawsze. Kazimierz podniósł wzrok na Stefana. Ostatni pomost. Wyszeptał. Co to znaczy? Stefan patrzył na księgę z wyrazem absolutnego

przerażenia. Oznacza, Oznacza, że ktoś musi dobrowolnie ofiarować się. Nie dziecko, ale ktoś z pełną świadomością. Ktoś, kto wie, co traci. I wtedy, wtedy ta osoba stanie się wiecznym więźniem, zatrzaskując drzwi między światami na zawsze. Ale to by zakończyło pakt. Tak,

ale osoba, która to zrobi, nigdy nie będzie mogła odejść. Będzie uwięziona w tym pokoju sama przez całą wieczność. Kazimierz patrzył na księgę, potem na Stefana. To jedyny sposób. Stefan skinął głową powoli. Jedyny. Cisza wypełniła pokój, a gdzieś daleko w głębi domu

zegar zaczął bić 8:00 wieczorem. Zostały 4 godziny. Kazimierz i Stefan stali w pokoju bez okna, patrząc na pierwszy dokument. Księga leżała otwarta na kamiennym ołtarzu. Jej strony poruszały się lekko, jakby oddychały. Kazimierz czuł ciężar decyzji przygniatający jego

pierś jak kamień. Z jednej strony jego wolność, jego życie, jego matka czekająca w Lublinie. z drugiej możliwość zakończenia trstuletniej klątwy, ale cena. Nie możesz tego zrobić. Powiedział cicho Stefan. Nie proszę cię o to. Nikt nie może prosić

nikogo o taką ofiarę. Kazimierz zamknął oczy. Myślał o swojej matce, jej łagodnym uśmiechu, dłoniach pokrytych zmarszczkami od ciężkiej pracy, sposobie, w jaki zawsze modliła się za niego każdego wieczoru. Czy umarła czekając na niego? Czy może wciąż trzymała się życia, wierząc, że syn

wróci? Jest inny sposób. Powiedział nagle, otwierając oczy. Jeśli to księga zawiera pakt, co się stanie, jeśli ją zniszczymy? Stefan pokręcił głową. Próbowano. Mój pradziadek próbował spalić ją w 1520 roku. Księga była nietknięta, ale cały dom stanął w

płomieniach. Zginęło osiem osób z rodziny. Księga jest niezniszczalna. Jest częścią samego paktu. Kazimierz podszedł bliżej do ołtarza. Przyjrzał się księdze dokładniej. Oprawa była ze skóry, ale jakiej skóry? Wyglądała dziwnie znajomo, niepokojąco ludzko. A

wtedy zobaczył to na końcu księgi. Małe puste miejsca, jakby, jakby księga była niekompletna, jakby brakował jej stron. Stefan powiedział powoli. Ile razy próbowano zerwać pakt? Stefan zmarszczył brwi. Setki razy. Każde pokolenie

próbowało na swój sposób. A gdyby Kazimierz zawahał się, gdyby każda nieudana próba zostawiała ślad w księdze? Gdyby każda osoba, która próbowała i poniosła porażkę, stawała się częścią księgi? Stefan zbladł. Co masz na myśli? Kazimierz delikatnie

przerzucił strony księgi. Na końcu były puste kartki. Dziesiątki pustych kartek. Ale gdy przyłożył rękę do jednej z nich, poczuł ciepło i przez moment, na bardzo krótki moment, zobaczył coś twarz.

Czyjaś twarz zachowaną w papierze jak w bursztynie. Boże! Wyszeptał. Oni wszyscy są tutaj. Każdy, kto próbował zerwać pakt i poniósł porażkę. Nagle rozległ się dźwięk jak trzask łamanej gałęzi.

Obaj mężczyźni odwrócili się gwałtownie. W drzwiach stała Anna, ale nie była sama. Za nią stało ich więcej. Dziesiątki dzieci. Wszystkie w wieku około siedmiu lat. Wszystkie blade, wszystkie ze starymi oczami. Chłopcy i dziewczynki z różnych epok ubrani w stroje z różnych stuleci. Północ zbliża

się powiedziała Anna tym samym churowym głosem. Czas płatności nadchodzi. Kazimierz przesunął się, zasłaniając księgę własnym ciałem. Nie weźmiecie mnie! Powiedział, starając się brzmieć pewnie. Znajdę sposób, żeby was uwolnić.

Anna przechyliła głowę. Uwolnić nas? Powtórzyła. Ale my nie chcemy być uwolnieni. Kazimierz zamarł. Co? Myślisz, że jesteśmy więźniami? [muzyka] Powiedziała cicho Anna. Może kiedyś byliśmy. Może na początku błagaliśmy [muzyka] o uwolnienie, ale minęły dziesięciolecia, stulecia i teraz, teraz

już nie pamiętamy jak to jest być wolnym. Służba to wszystko, co nam zostało. Inne dzieci kiwnęły głowami w niesamowitej synchronizacji. Nie chcemy kończyć paktu. Ciągnęła Anna. Bo jeśli pakt się skończy, co się z nami stanie? Przestaniemy istnieć?

Rozpłyniemy się w nicość. Przynajmniej teraz jesteśmy czymś. Jesteśmy częścią czegoś większego. Stefan wystąpił do przodu. Anno powiedział błagalnie. Pamiętasz swoją matkę Elżbietę?

Pamiętasz jak płakała, gdy cię zabrano? Anna spojrzała na niego przez moment, tylko przez krótki moment coś przemknęło w jej oczach. Ból, tęsknota. Pamiętam! Wyszeptała, ale to było tak dawno temu.

Tak bardzo dawno temu. To nie musi trwać dalej.” powiedział Kazimierz łagodnie klękając, żeby być na poziomie jej oczu. Możecie w końcu odpocząć. Wszyscy nie musicie już służyć, ale on nas potrzebuje. Odpowiedziała Anna. Ten, który czeka bez nas będzie sam, zawsze

sam. A może on powinien być sam? Powiedział Stefan cicho. Może pakt od początku był błędem. Może życie nie powinno być przedłużane kosztem dzieci. Dzieci patrzyły na nich w milczeniu. Ich stare oczy były nie do odczytania. I wtedy, gdzieś bardzo daleko, rozległo się pierwsze uderzenie zegara

oznajmiającego północ. Głębokie, rezonujące, jakby dźwięk dochodził z samego serca domu. Dzieci zaczęły się poruszać naprzód, wolno, metodycznie. Każde uderzenie zegara przybliżało je o krok. Kazimierz odwrócił się do księgi i położył na niej dłonie. Nagle poczuł

przypływ obrazów, wspomnień, które nie były jego. Zobaczył Michała Radomskiego, klęczącego w tym samym pokoju 300 lat temu. Zobaczył mroczną postać, niemożliwą do opisania, stale zmieniającą się, oferującą mu wieczność.

Zobaczył pierwsze dziecko zabrane w pierwszą śnieżycę. Zobaczył stulecia bólu, rodziny rozdzierane, dzieci zabierane ze szlochających objęć matek. I przez to wszystko dom rosnący, żywiący się, stający się coraz silniejszym.

Rozumiem teraz wyszeptał Kazimierz. To nie tylko pakt dla życia. To pakt, który sam się karmi. Im dłużej trwa, tym silniejszy się staje. Dzieci były teraz bardzo blisko. Ich małe ręce wyciągały się ku niemu. Zegar wciąż uderzał, odmierzając ostatnie sekundy przed

północą. Stefan stanął przed nimi, zasłaniając Kazimierza. Nie, powiedział stanowczo. Nie weźmiecie go. Nie weźmiecie już nikogo. Anna zatrzymała się. Spojrzała na Stefana i po raz pierwszy, po raz pierwszy od 54 lat,

jedna łza spłynęła po jej policzku. Stefan wyszeptała jej prawdziwy głos, głos małej dziewczynki sprzed stulecia. Jestem taka zmęczona, tak bardzo zmęczona. Kazimierz patrzył na księgę, potem na dzieci, potem na Stefana. I wtedy zrozumiał: “Jest sposób.”

Powiedział cicho, gdy ostatnie uderzenie zegara wciąż rezonowało w powietrzu. “Ale wymaga zgody”. Stefan odwrócił się do niego. Jakiej zgody? Księga mówi, że pakt może zostać zamknięty, gdy ktoś z rodu dobrowolnie stanie się ostatnim pomostem. Powiedział Kazimierz szybko.

Ale może, może nie musi być jedna osoba. Co jeśli wszystkie dzieci, wszyscy, którzy już służą, zdecydują się razem? Co jeśli wspólnie zamknął most? Anna patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami. Wspólnie? Powtórzyła. Tak powiedział Kazimierz. Nie jeden więzień

na całą wieczność, ale wszyscy razem dzieląc ciężar. I może, może wtedy nie będzie to więzienie, może będzie to pokój. Ostatnie echo północy ucichło, pozostawiając absolutną ciszę. Dzieci patrzyły po sobie. Coś przeszło między nimi. Jakieś milczące porozumienie,

jakieś wspólne zrozumienie. Anna odwróciła się do Kazimierza. Jeśli to zrobimy, powiedziała cicho. Jeśli wszyscy się zgodzimy, pakt zostanie zamknięty na zawsze. Żadne więcej dzieci nie będą zabierane. Ale my, my zostaniemy tutaj razem na zawsze.

Zapytał Kazimierz. Nie wiem. odpowiedziała szczerze. Może na zawsze, może do końca czasu, a może, może pewnego dnia coś się zmieni. Spojrzała na inne dzieci. Co wy na to? Zapytała. Czy chcecie w końcu zakończyć to, co było zaczęte 300 lat temu? Przez długą

chwilę nikt się nie poruszył. Potem jeden chłopiec, może dziewięcioletni, w ubraniu z X wieku skinął głową. Jestem zmęczony. Powiedział cicho. Tak zmęczony służeniem. Kolejne dziecko przytaknęło i kolejne i jeszcze jedno. Wreszcie wszystkie dzieci stanęły w kręgu wokół

ołtarza. Anna położyła małą dłoń na księdze. Inne dzieci zrobiły to samo. Razem. Powiedziała po raz pierwszy i ostatni. Razem. I wszystkie razem powiedziały: “Przyjmujemy, zamykamy most. Kończymy pakt”. Księga zadrżała pod ich dłońmi. Nagle całe pomieszczenie

wypełniło się światłem. Nie jasnym, ale ciemnym, pulsującym blaskiem. Ściany zaczęły się poruszać, korzenie kości wplatały się i rozplatały. I wtedy Kazimierz usłyszał to krzyk, nieludzki krzyk, coś starszego, głębszego, pełnego wściekłości i rozpaczy. Ten, który

czekał, czuł, że jego pakt się rozpada. Dom zaczął się trząść. Kamienie spadały z sufitu. Drzwi zatrzasnęły się z ogłuszającym hukiem. “Uciekaj!” krzyknął Stefan do Kazimierza. Teraz dom się zapada. Ale Kazimierz patrzył na dzieci.

Stały nieruchomo, dłonie na księdze, twarze spokojne, a wokół nich zaczęło pojawiać się coś innego. Jakby przezroczyste ściany, nowe pomieszczenie formujące się wokół nich. Idź! Powiedziała Anna, uśmiechając się do niego. Po raz pierwszy jej uśmiech był prawdziwy. Opowiedz światu, co się tutaj

stało. Opowiedz im o nas. Stefan złapał Kazimierza za ramię i pociągnął ku drzwiom. Zbiegli po schodach, podczas gdy dom trzeszczał i rozpadał się wokół nich. Kamienie spadały, ściany pękały, podłoga rozstępowała się pod ich stopami. Wybiegli z domu tuż przed tym,

jak cała konstrukcja zawaliła się z ogłuszającym trzaskiem, który rozniósł się echem po całym lesie. Chmura kurzu i śniegu uniosła się w powietrze, zasłaniając księżyc. Obaj mężczyźni leżeli na śniegu. dysząc ciężko, patrząc, jak Dom Radomskich stojący przez 300 lat rozpada się w gruzach, ale

tylko częściowo. Centrum domu, miejsce gdzie był pokój bez okna, pozostało nietknięte. Wznosiło się z ruin jak wyspa, ciemne i niezniszczalne. I Kazimierz wiedział, że tam w środku dzieci czuwały razem na zawsze.

Strażnicy zamkniętego mostu. Stefan patrzył na ruiny z wyrazem twarzy, którego Kazimierz nie potrafił odczytać. Było w nim ulgi, smutku, ale też czegoś jeszcze, nadziei. Skończone. Wyszeptał po 300 latach. Skończone. Kazimierz wstał chwiejnie. Śnieg padał wciąż, ale

miękko, spokojnie. Niebo zaczynało jaśnieć. Świt się zbliżał. Co teraz zrobisz? Zapytał Stefana. Stefan spojrzał na swoje dłonie. Były wciąż blade, ale coś się zmieniło. Jakby bardzo powoli wracało do nich życie. Nie wiem. Odpowiedział szczerze. Żyłem 131

lat jako więzień paktu. Teraz, teraz jestem wolny. Może w końcu będę mógł umrzeć jak normalny człowiek. Albo może, może w końcu zacznę żyć. Podniósł wzrok na Kazimierza. A ty wrócisz do Lublina? Kazimierz skinął głową, myśląc o matce. Muszę, muszę

sprawdzić, czy jest jeszcze czas. Stefan sięgnął do kieszeni i wyciągnął sakiewkę. Obiecałem zapłatę. powiedział, podając ją Kazimierzowi. 200 zł nie za przepisywanie dokumentów, ale za coś znacznie ważniejszego, za pomoc w zakończeniu koszmaru. Kazimierz wziął

sakiewkę, ale czuł jej ciężar inaczej niż kilka dni temu. To nie były tylko pieniądze. To była cena. Cena, którą zapłaciły dzieci, zamykając się dobrowolnie, żeby inne mogły być wolne. Opowiem o tym. powiedział cicho. Opowiem ludziom, co się tu wydarzyło. Stefan

pokręcił głową. Nie uwierzą. Nigdy nie uwierzą. Dla świata będzie to tylko stary dom, który się zawalił. Kolejna ruina w zapomnianych lasach. Ale my będziemy wiedzieć. Odpowiedział Kazimierz. I to się liczy. Obaj mężczyźni stali w śniegu, patrząc na

ruiny domu Radomskich, gdy słońce powoli wznosiło się nad lasem, malując niebo odcieniami różu i złota. W oddali rozległo się rżenie konia. Woźnica, ten sam, który przywiózł Kazimierza, wyłonił się z drzew, prowadząc sanie. Zatrzymał się, patrząc na zrujnowany dom z wyrazem

absolutnego zdumienia. Boże, wyszeptał. To niemożliwe. Dom stoi od już nie stoi. Przerwał Stefan spokojnie i nigdy więcej nie będzie. Kazimierz wsiadł na sanie. Odwrócił się, żeby spojrzeć na Stefana po raz ostatni. Co ty będziesz teraz robił? Stefan uśmiechnął się. Pierwszy

prawdziwy uśmiech, jaki Kazimierz zobaczył na jego twarzy. Pójdę na wschód słońca. Powiedział cicho. Po raz pierwszy od [muzyka] ponad wieku będę mógł poczuć jego ciepło bez lęku. Będę mógł żyć. naprawdę żyć. Sanie ruszyły, dzwonki końskie zaczęły dźwięczeć rytmicznie w porannym powietrzu. Gdy

odjeżdżali, Kazimierz patrzył przez ramię na ruiny i przez moment, tylko przez krótki moment, zobaczył je. Dzieci stojące na ruinach, przezroczyste, ledwo widoczne w porannym świetle. Anna była wśród nich, machająca małą ręką na pożegnanie. Nie wyglądały na smutne,

wyglądały na spokojne. I Kazimierz pomyślał: “Może to nie było więzienie? Może to był pokój, którego szukały przez całe te stulecia. Kazimierz dotarł do Lublina trzy dni później. Pędził do domu matki, serce waliło mu w piersi. Modlił się, żeby nie było za późno. Otworzył

drzwi. Matka siedziała przy oknie, owinięta kocem, blada, ale żywa. Podniosła wzrok i uśmiechnęła się. Kazimierzu! wyszeptała słabym głosem. Wróciłeś. Rzucił się do niej, przytulając ją mocno, czując, jak łzy płyną po jego twarzy. Przepraszam.

Szlochał. Przepraszam, że zajęło mi tak długo. Wiedziałam, że wrócisz. Powiedziała łagodnie, głaszcząc jego włosy drżącą ręką. Zawsze wracasz, mój synu. Zapłacił najlepszym lekarzom w mieście. Kupił leki, pożywne jedzenie, ciepłe ubrania. I powoli, bardzo powoli,

matka zaczęła wracać do zdrowia, odzyskując siły dzień po dniu. Ale Kazimierz nigdy nie zapomniał. W nocy śniły mu się dzieci, stojące w kręgu, dłonie złączone, czuwające w pokoju bez okna, strażnicy zakończonego paktu. I czasami w pierwszą śnieżycę zimy myślał,

że słyszy je. Ciche śpiewy, dalekie jak echo niesione przez wiatr, niesmutne, niezłowieszcze, tylko spokojne, [muzyka] jak kołysanka dla świata, który w końcu mógł spać bezpiecznie, wiedząc, że pakt został zamknięty na zawsze i że 37 dzieci, które służyły przez stulecia, w

końcu znalazły swój pokój nie wolności, ale we wspólnocie. Razem na zawsze strażnicy zamkniętego mostu między światami.