Makabryczne odkrycie w Lublinie: 33 ludzkie ciała znalezione wśród drzew owocowych

33 ciała pochowane pod korzeniami Jabłoni. Wszyscy wiedzieli, że coś jest nie tak z rodziną Biernackich, ale nikt nie odważył się zapytać. Zanim przejdziemy do tej historii, powiedz nam w komentarzach, skąd nas słuchasz. Z Warszawy, Krakowa, a może z małej wioski

na Podlasiu? Jesteśmy ciekawi gdzie są nasi słuchacze i jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś zapisz się do kanału bo takie historie jak ta z Lublina w 186 roku nie powinny być zapomniane. Dziś opowiemy wam o odkryciu, które

wstrząsnęło całym regionem i które władze carskie próbowały zatuszować przez dziesięciolecia. A teraz przygotuj się na prawdę, która była ukrywana przez ponad 100 lat. Była środa 17 kwietnia 1878 roku. Niebo nad Lublinem miało kolor

brudnego srebra. Gęste chmury zwiastowały deszcz, ale powietrze było już ciepłe, wilgotne, pełne zapachu mokrej ziemi i młodych pąków. Wiosna przyszła wcześnie tego roku, a z nią nadzieja na dobre plony. Pola wokół miasta zaczynały budzić się do życia po

długiej, mroźnej zimie, która pochłonęła wiele żywotów w regionie. Właśnie tego dnia trzej chłopi z sąsiedniej wsi Tomaszów zostali wynajęci przez rodzinę Biernackich do orarki pola przy starym sadzie owocowym. Praca nie była

skomplikowana. przewrócić ziemię, przygotować ją do nowych nasadzeń, może naprawić kilka ogrodzeń. Płacono dobrze jak na tamte czasy. Dwa ruble za dzień pracy to była suma, która mogła wyżywić rodzinę przez tydzień, ale miejsce budziło niepokój. Wszyscy w okolicy

wiedzieli, że dom Biernackich był miejscem dziwnym. Stary kamienny budynek stał w oddaleniu od wsi przy końcu wąskiej, zarośniętej drogi otoczony drzewami, które wyglądały jak szkielety.

Ich gałęzie były pokręcone, a kora pociemniała od wilgoci i czasu. Sad liczył ponad 100 drzew. Jabłonie, grusze, śliwy. Owoce były duże, soczyste, słodkie. Biernadcy sprzedawali je na targu w Lublinie, a kupcy z miasta zawsze mówili, że owoce z tej

posiadłości mają niezwykły smak, intensywny, jakby ziemia była niezwykle żyzna, ale nikt z okolicznych wsi nie chciał tam pracować. Mówiono, że coś jest nie tak z tym miejscem, że nocami słychać głosy, że drzewa szumią inaczej niż gdzie indziej, że jeśli się zbyt

długo patrzy na dom, zaczyna się czuć niepokój, ciężar na piersi, jakby ktoś obserwował z ciemności. Piotr Kowalczyk, brodaty chłop o szerokich barkach i twardych dłoniach, popchnął płuk głębiej w ziemię tuż przy pniu starej jabłoni.

Miał 42 lata. Pracował na roli od dzieciństwa. widział wiele. Jego ręce były szorstkie, a twarz poorana z marszczkami od słońca i wiatru. Ziemia była gęsta, ciężka od wody. Wiosenne roztopy zawsze robiły ją trudną do obróbki. Płuk zawadził o coś twardego.

Cholera jasna! Mruknął Piotr zatrzymując konia. Zwierzę parsknęło nerwowo, jakby wyczuwało coś w powietrzu. Piotr wytarł pod z czoła i podszedł bliżej, klękając przy ziemi. Drugi z mężczyzn, młodszy Józef, chłopak w wieku 23 lat, z jasnymi

włosami i nieśmiałym spojrzeniem, zbliżył się z zaciekawieniem. Był synem Piotra. Uczył się zawodu od ojca. Co tam masz, ojcze? Piotr zaczął grzebać w ziemi gołymi rękami. Błoto było zimne, lepkie. Coś białego pokazało się między grókami. Kość, wyraźnie ludzka kość,

długa, pokryta resztkami tkanki, a potem fragmenty tkaniny, czarna, spruchniała, opleciona wokół czegoś większego. Józef cofnął się gwałtownie. Jego twarz straciła kolor. Boże, to ciało, to to ludzkie ciało. Piotr wyrwał rękę z

ziemi, jakby go poparzyła. Oddychał ciężko. Jego twarz zbladła, oczy rozszerzyły się. Przez moment obaj mężczyźni stali w milczeniu, patrząc na to, co właśnie odkryli. Trzeci z chłopów, stary Wojciech, 60letni mężczyzna o zmęczonej twarzy i

pochylonej sylwetce, podszedł wolno, opierając się na swoim kielu. Przez moment stał w milczeniu, patrząc na szczątki. Potem skrzyżował się i wyszeptał modlitwę: “Idźcie po wójta”.

Powiedział w końcu cicho, ale stanowczo i nie dotykajcie niczego więcej. To nie nasza sprawa. To sprawa dla urzędników. Józef pobiegł do wsi. Droga zajęła mu prawie godzinę, bo musiał biec przez pola i las. Kiedy wrócił, niebo było już ciemniejsze, a wokół zgromadzili się

inni mieszkańcy wsi. Wieść rozeszła się szybko, jak zawsze na wsi. Wójt przybył niecałe dwie godziny później z dwoma pomocnikami i lokalnym strażnikiem, starym rosyjskim żołnierzem imieniem Fiodor, który stacjonował w Lublinie.

Wiadomość rozeszła się szybko. Zanim zapadł zmierzch, półwsi wiedziało, że przy posiadłości biernackich znaleziono zwłoki. Ale to był dopiero początek. Gdy zaczęli kopać dalej pod kierunkiem wójta, który był człowiekiem praktycznym i nie wierzył w przesądy, odkryli

kolejne ciało metr dalej, płytko pochowane, zaledwie pół metra pod powierzchnią. A potem jeszcze jedno. I jeszcze pod każdym drzewem, pod korzeniami starych jabłoni i grusz, w płytkich, niedbale wykopanych grobach znajdowali szczątki ludzkie. Niektóre

były świeże z ostatnich miesięcy, inne były starsze. Już tylko kości i strzępy odzieży. Wszystkie miały jedno wspólne. Były pochowane bez trumien, bez ceremoniału, bez jakiegokolwiek znaku religijnego. Do końca pierwszego dnia znaleźli osiem ciał. Do końca tygodnia,

dokładnie 23 kwietnia, liczba wyniosła 33 ciała. 33 dusze pochowane bez ceremoniału, bez krzyża, bez modlitwy, w ziemi, gdzie rosły owoce, które ludzie jedli na rynku w Lublinie. Jednym z najstraszniejszych odkryć było ciało

młodej kobiety, znalezione pod najstarszą jabłonią w sadzie, drzewem, które miało ponad 100 lat, z pniem tak szerokim, że trzech mężczyzn nie mogło go objąć. Kobieta miała związane ręce grubym sznurem konopnym, a oczy zakryte kawałkiem czarnej tkaniny wyglądała jak

liturgiczna szata, ale znaki na niej były dziwne, nierozpoznawalne. Jej ciało było w dobrym stanie, co sugerowało, że została pochowana niedawno, może kilka miesięcy temu. Na szyi miała medalik, nieprawosławny, nie katolicki, coś innego. Symbol, którego

nikt nie rozpoznał. Innym odkryciem było ciało dziecka, chłopca, może dzięcioletniego. Jego szczątki były już prawie całkowicie rozłożone, ale kości były ułożone w dziwny sposób, jakby ktoś celowo ułożył je w określonym porządku przed pochowaniem. Przy ciele znaleziono

mały drewniany krzyżyk, ale był odwrócony do góry nogami. Miejscowy ksiądz katolicki ojciec Michał, który przybył na miejsce po trzech dniach, patrzył na to wszystko z rosnącym przerażeniem. To nie są normalne groby powiedział cicho do wójta. To to wygląda

na ofiary. Każde ciało jest pochowane w konkretnym miejscu, pod konkretnym drzewem. To nie jest przypadek, to jest rytuał. Wójt, stary, praktyczny człowiek, który przeżył powstanie styczniowe i widział wiele śmierci,

pokręcił głową. Rytuał czy nie, to jest zbrodnia i ktoś za to odpowie. Ale odpowiedź na pytanie kto była oczywista dla wszystkich. Rodzina Biernackich. Posiadłość Biernackich była znana w okolicy od dziesięcioleci. Ziemia

należała kiedyś do starej szlachty polskiej, rodziny Radziwiłów, ale po powstaniu listopadowym została skonfiskowana przez władze carskie i sprzedana Janowi Biernackiemu, mężczyźnie, którego przeszłość była równie ciemna, co ziemia, którą

uprawiał. Jan Biernacki urodził się w 1812 roku w małym mieście Podińskiem w głębi Imperium Rosyjskiego. Jego rodzina była prawosławna, głęboko religijna. Od dzieciństwa Jan fascynował się teologią, duchowością, mistycyzmem. W wieku 18 lat

wstąpił do seminarium prawosławnego, a w wieku 25 lat został wyświęcony na księdza. Przez pierwsze lata swojej posługi był uważany za dobrego duchownego. Miał swój własny sobór w małym mieście. Prowadził mszę, spowiadał wiernych, chrzcił dzieci, ale z czasem

zaczął zmieniać swoje nauczanie. Mówił o rzeczach, których nie było w oficjalnej doktrynie cerkwi. O tym, że Bóg nie jest jedyną siłą we wszechświecie. O tym, że ziemia ma swoją własną duszę, swój własny głos. o tym, że niektóre miejsca są święte nie dla Boga, ale dla czegoś

starszego, pierwotnego. Hierarchowie cerkwi ostrzegali go wielokrotnie, ale Jan nie słuchał. W 1854 roku został oficjalnie ekskomunikowany za herezję i nieposłuszeństwo wobec dogmatu. Dokładne przyczyny nie

były nigdy publicznie ujawnione, ale krążyły plotki. Mówiono, że odprawiał prywatne obrzędy w lesie. że nauczał wiernych modlitw, które nie pochodziły z Biblii, że ekshumował ciała z cmentarza i używał ich w swoich rytuałach. Po ekskomunice Jan zniknął. Nikt nie

wiedział, gdzie poszedł. Niektórzy mówili, że wyjechał na wschód do Syberii, inni, że ukrywał się w lasach. Kiedy pojawił się ponownie, było to w 1858 roku, kupił ziemię pod Lublinem, 80 hektarów pól i sadów z ruinami starej

średniowiecznej kaplicy na środku. Ożenił się z tajemniczą kobietą imieniem Zofia. Nikt nie wiedział, skąd pochodzi, jak się poznali. Była cicha, blada, zawsze nosiła ciemne ubrania. mówiła mało, a gdy mówiła, jej głos był cichy, jakby bała się być słyszana. Jan

zbudował dom, niezwykły dom, ale kamienny budynek wzniesiony dokładnie na fundamentach starej kaplicy. Wykorzystał oryginalne kamienie, stare ściany. Mówił, że miejsce jest święte, że ziemia tutaj ma szczególną moc. Sąsiedzi

mówili, że dom miał piwnicę, która schodziła głęboko w ziemię, że Jan urządził tam coś w rodzaju prywatnego ołtarza, gdzie odprawiał mszę, choć nie dla Boga, tylko dla czegoś innego. Nikt nigdy nie był w tej piwnicy. Nikt, kto opowiedziałby jak wyglądała. Jan i Zofia

mieli dwoje dzieci. syna Miłosza urodzonego w 1860 roku i młodszą córkę Annę urodzoną w 1865 roku. Miłosz był chłopakiem o ostrych rysach i zimnym spojrzeniu. Był wysoki, szczupły, z czarnymi włosami i głęboko osadzonymi oczami. Nie mówił wiele, ale

kiedy mówił, jego głos był twardy, pewny. Nie miał przyjaciół, nie chodził na zabawy wiejskie, nie interesował się dziewczętami. Większość czasu spędzał z ojcem, pomagając mu w pracy na roli, ale głównie w piwnicy. Anna była inna. Była delikatna, blada, chorowita, rzadko

wychodziła z domu. Mówiono, że była chora, choć nikt nie wiedział dokładnie na co. Niektórzy widzieli ją czasem w oknie, patrząc na zewnątrz z pustym, nieobecnym spojrzeniem. Inni mówili, że słyszeli ją śpiewającą. Dziwne pieśni w nieznanym języku, który brzmiał jak

modlitwa, ale nie była to żadna znana modlitwa. Rodzina żyła w izolacji. Nie chodzili do lokalnej cerkwi ani do kościoła katolickiego. Nie brali udziału w świętach wiejskich. Kupowali tylko to, co niezbędne. A najczęściej to Miłosz przyjeżdżał do miasta z wozem po zboże.

Narzędzia, sól. Płacił zawsze w gotówce, nie rozmawiał z nikim dłużej niż konieczne. Ale byli jedną rzeczą znani, gościnnością. Kiedy ktoś potrzebował schronienia, kiedy ktoś był głodny, kiedy dezerter z armii rosyjskiej potrzebował miejsca, gdzie może się ukryć, dom Biernackich

miał otwarte drzwi. Jan Biernacki był znany z tego, że pomagał ludziom. przyjmował wędrowców, dawał jedzenie biednym, oferował pracę bezdomnym. Dziwne było tylko to, że ci ludzie nigdy nie wychodzili. Teraz po odkryciu ciał

wszyscy zaczęli sobie przypominać. Staruszka z Tomaszów, pani Krystyna, siedziała na ławce przed swoją chatą i mówiła sąsiadkom, które przychodziły posłuchać najnowszych wieści. Mówiłam, mówiłam przecież. Trzy lata temu zniknął mój bratanek Paweł. Dobry chłopak,

pracowity. Powiedział, że idzie do Lublina, żeby znaleźć pracę w młynie, ale ktoś go widział przy drodze, jak rozmawiał z Miłoszem Biernackim. Miłosz zaprosił go do domu. Powiedział, że ojciec szuka pomocy przy żniwach. Paweł poszedł i od tego czasu cisza. Nigdy

więcej go nie widziałam. Inni przypominali sobie więcej przypadków. Młoda wdowa Helena, która mieszkała w sąsiedniej wsi, poszła trzy zimy temu prosić o pomoc po śmierci męża. Miała dwoje małych dzieci. Nie miała pieniędzy, nie miała jedzenia. Zofia

Biernacka rzekomo przygarnęła ją. Zaproponowała pracę w domu, dach nad głową. Helena przyszła do domu Biernackich z dziećmi. Nikt ich więcej nie widział. Dwoje sierot z pobliskiej wsi, Kacper i Maja, zostali rzekomo adoptowani przez rodzinę Biernackich.

Ich rodzice zmarli, na cholerę nie mieli nikogo. Wójt był zadowolony, że znalazła się rodzina, która ich przyjmie, ale dzieci nigdy nie chodziły do kościoła, nigdy nie były widziane na wsi. Grupa włuczęgów, którzy zimą 186 roku szukali dachu nad głową. Jan

Biernacki zaprosił ich do domu. Było ich czterech. Nikt ich więcej nie widział. Wszystko wskazywało na jedno. Dom Biernackich był pułapką. Ale nikt nie zgłosił tego władzom. Dlaczego? Bo nikt nie miał dowodów. Bo ludzie znikali często. Umierali z głodu, z choroby.

Uciekali do miast, ginęli w lesie. Bo Jan Biernacki był szanowany, był byłym księdzem, człowiekiem wykształconym, który pomagał biednym. I bo wszyscy bali się zadawać niewygodne pytania. Kiedy władze przesłuchiwały świadków, jeden z sąsiadów, stary chłop imieniem Bartosz,

opowiedział coś, co zamroziło krew w żyłach. Był rok 1892, późna jesień. Szedłem wieczorem przez las, wracając z Lublina. Przechodziłem obok posiadłości biernackich. Zobaczyłem światło w oknach i usłyszałem śpiew, ale

nie normalny śpiew. Coś, co brzmiało jak jak lament, jak płacz i modlitwa. Jednocześnie. Zatrzymałem się, bo byłem ciekaw. Podszedłem bliżej do ogrodzenia i wtedy zobaczyłem przez okno Jana. Stał w środku pokoju z uniesionymi rękami i

śpiewał, ale nie był sam. Wokół niego stali ludzie, może pięć, sześć osób. Wszyscy stali nieruchomo jakby w transie. A Jan, Jan wyglądał jakby był w ekstazie. Jego twarz była czerwona, oczy zamknięte. Przeraziłem się. Nie wiem

dlaczego, ale poczułem, że nie powinienem tam być, że jeśli mnie zobaczą, uciekłem i nigdy nikomu o tym nie powiedziałem. Do teraz do Lublina przyjechał wysoki urzędnik z Sankt Petersburga, podpułkownik Nikołaj Iwanowicz Szumow, mężczyzna o stalowych

oczach i nienagannie wyprasowanym mundurze. Miał 50 lat. Był weteranem wojny krymskiej. Służył w administracji carskiej od 25 lat. był odpowiedzialny za utrzymanie porządku w regionie, ale przede wszystkim za utrzymanie tajemnic

carskich władz. Szumow przybył nie po to, by wyjaśnić sprawę, ale by ją kontrolować. Podróż z Sankt Petersburga zajęła mu prawie tydzień. Przyjechał pociągiem do Warszawy, potem dyliżansem do Lublina. Kiedy dotarł, sprawa była już głośna w całym regionie. Gazety

pisały o makabrycznym odkryciu. Ludzie rozmawiali na ulicach, w kościołach, w trakcie. Szumow od razu zrozumiał, że to będzie problem. Nie dlatego, że zbrodnia była potworna. Widział już w swoim życiu wiele potwornych rzeczy, ale dlatego, że ofiary były Polakami, a sprawcy

prawdopodobnie też. A to oznaczało, że sprawa może być wykorzystana politycznie, że polscy nacjonaliści mogą powiedzieć, że władze carskie nie dbają o bezpieczeństwo ludności, że to może wywołać niepokoje. Miejscowy inspektor Tadeusz Wierzbicki był zupełnie innym

człowiekiem. szczupły w średnim wieku z głęboko osadzonymi oczami, które wyglądały jakby zbyt wiele widziały. Wierzbicki pracował dla imperium od 15 lat, ale wciąż był Polakiem w sercu i to go rozdzierało każdego dnia. Obaj mężczyźni spotkali się w prowizorycznym

biurze urządzonym w domu wójta. Na stole leżała mapa posiadłości biernadich, zaznaczona czerwonymi krzyżami. Każdy krzyż to jedno znalezione ciało. 33 ofiary. Powiedział Wierzbicki patrząc na mapę. Jego głos był spokojny, ale pod

spokojem kryło się napięcie. Większość z nich to kobiety, młodzi mężczyźni, dzieci. Najmłodsza ofiara ma około 7 lat, najstarsza może 50. Wiele z nich miało ręce związane konopnym sznurem, a oczy zakryte kawałkiem czarnej tkaniny,

religijnej tkaniny. Jedne z ciał mają ślady przemocy, złamane kości, ślady duszenia. Inne wyglądają jakby zmarły w sposób naturalny, ale zostały celowo pochowane. Szumow słuchał w milczeniu, popijając herbatę z samowar, który stał

w rogu pokoju. Po chwili odstawił szklankę i spojrzał na inspektora. Ile ciał da się zidentyfikować? Na razie 10. Ludzie z okolicy rozpoznali odzież, szczątki. Niektórzy pamiętają, kiedy te osoby zniknęły. Mamy nazwiska, ale nie wszystkie są pewne. Część ofiar

to prawdopodobnie włóczędzy, dezerterzy, ludzie bez rodzin. Nikt ich nie szukał. A rodzina Biernackich? Wierzbicki westchnął. zniknęli tego samego dnia, kiedy znaleziono pierwsze ciało. Dom był opuszczony, ale nie wyglądał na

porzucony w pośpiechu. Wszystkie drzwi były zamknięte, jedzenie było na stole, ubrania w szafach, tak jakby wiedzieli, że nadchodzi koniec i przygotowali się. Szumow zacisnął szczękę. Musimy ich znaleźć. Ale Wierzbicki wiedział, że coś jest nie tak. Szumow nie mówił: “Musimy

ich osądzić, ani musimy ich postawić przed sądem”. Mówił tylko: “Musimy ich znaleźć”. I Wierzbicki zaczął rozumieć, że to śledztwo nie będzie o prawdę, będzie o kontrolę. W ciągu następnych dni przesłuchano dziesiątki osób.

Chłopi, kupcy, nawet lokalni urzędnicy wszyscy mówili to samo. Rodzina Biernackich była dziwna, izolowana, ale nigdy otwarcie nie łamała prawa. Jan pomagał ludziom, oferował jedzenie, dach nad głową, pracę. Nikt nie miał dowodów,

że coś złego się tam działo, aż do teraz. Ale były szczegóły, które nie pasowały do siebie. Jedna z ofiar, młoda kobieta w wieku około 20 lat, miała przy sobie mały medalik prawosławny, ale jej ubranie było typowo katolickie z polskimi

kto była? Dlaczego miała symbole dwóch różnych wyznań? Inna ofiara, młody chłopiec w wieku około dwunastu lat miał na szyi ślad po cienkim sznurku, nie grubym jak inne ofiary. Wyglądało to, jakby ktoś go powoli dusił. Nie od razu,

ale przez dłuższy czas, jakby to była tortura, a nie szybka egzekucja. I był jeszcze jeden niepokojący szczegół. Wszystkie ciała były pochowane w konkretnych miejscach. Zawsze pod korzeniami drzew. nigdy pomiędzy nimi.

Jakby to nie było przypadkowe miejsce pogrzebania, ale celowy wybór. Wierzbicki zaczął rysować schemat. Mapa sadu z zaznaczonymi miejscami pochówków. Próbował znaleźć wzór. Czy było jakieś logiczne rozmieszczenie, czy ciała były pochowane w jakiejś kolejności i wtedy

zauważył coś, co sprawiło, że poczuł zimny dreszcz na plecach. Ciała tworzyły wzór. Jeśli połączyć wszystkie punkty na mapie, tworzyły kształt przypominający gwiazdę. Nie idealną, ale wystarczająco wyraźną, by nie mogła być przypadkiem.

Wierzbicki pokazał to Szumowowi. Rosjanin spojrzał na mapę, a potem na inspektora. Co pan sugeruje? Że to nie były zwykłe morderstwa. To był rytuał zaplanowany. wykonywany przez lata. Jan Biernacki był byłym księdzem. Wierzył w

coś i to coś wymagało ofiar. Szumow milczał przez długi czas, potem skinął głową. To nie wyjdzie na zewnątrz. Rozumie pan? Jeśli ludzie dowiedzą się, że przez lata tutaj odbywały się rytuały, że władze nic nie robiły, to będzie katastrofa polityczna. Wierzbicki

spojrzał na niego z niedowierzaniem. Ale to prawda. Ludzie mają prawo wiedzieć. Ludzie wiedzieć nie muszą wszystkiego. Dowiedzą się, że Jan Biernacki mordował gości, że był szaleńcem, ale nie dowiedzą się o rytuałach, nie dowiedzą się o symbolach, nie dowiedzą się o

wzorze. Dlaczego? Szumow wstał od stołu i podszedł do okna. patrzył na ulicę, gdzie przechodziły kobiety z koszami. Dzieci bawiły się w kałużach, bo jeśli dowiedzą się o rytuałach, zaczną szukać odpowiedzi. Zaczną pytać, czy to była magia, czy religia, czy coś jeszcze,

zaczną się bać, a strach prowadzi do chaosu i chaosu nie możemy sobie pozwolić. Wierzbicki zrozumiał, nie chodziło o prawdę, chodziło o kontrolę narracji. Ale Wierzbicki nie mógł tego tak zostawić. Postanowił przeprowadzić własne śledztwo. Zaczął przesłuchiwać

ludzi prywatnie po godzinach pracy bez wiedzy Szumowa i dowiedział się rzeczy, które nie znalazły się w oficjalnym raporcie. Jedna ze starszych kobiet z Tomaszów, pani Maria, opowiedziała mu historię, która wydarzyła się 20 lat wcześniej. Moja siostra Katarzyna

pracowała jako służąca u Biernackich. To było w 1858 roku, tuż po tym, jak Jan kupił tę ziemię. Katarzyna była młoda, zdrowa, potrzebowała pracy. Jan zapłacił jej dobre pieniądze, więc zgodziła się.

Pracowała tam przez trzy miesiące, a potem zmieniła się. Kiedy przychodziła do domu na niedzielę, była inna, milcząca, blada, jakby coś ją przerażało. Pytałam, co się dzieje, ale nie chciała mówić. Tylko raz powiedziała, powiedziała, że w nocy

słyszy głosy, że Jan i Zofia schodzą do piwnicy i modlą się tam godzinami. Że raz przypadkiem zeszła tam i zobaczyła coś, nie powiedziała co, ale od tego dnia bała się spać. Po miesiącu przestała przychodzić. Poszłam do domu

Biernackich zapytać o nią. Jan powiedział, że Katarzyna odeszła, że znalazła lepszą pracę w Warszawie. Nigdy jej więcej nie widziałam. Teraz myślę, myślę, że była jedną z tych, które wykopali z sadu. Wierzbicki zapisał to wszystko. Każdą relację, każdy szczegół

zaczynał widzieć pełny obraz. Jan Biernacki nie był zwykłym mordercą. Był człowiekiem, który wierzył w coś głęboko, fanatycznie, który stworzył swoją własną doktrynę, swój własny system wierzeń i który przekonał swoją rodzinę, żonę, syna, może nawet córkę,

że to co robią jest słuszne, ale co dokładnie robili, na czym polegał ten rytuał? Wierzbicki potrzebował odpowiedzi i wiedział gdzie ich szukać. w domu Biernaadckich w piwnicy. Trzeciego dnia po rozpoczęciu oficjalnego śledztwa Wierzbicki uzyskał pozwolenie na przeszukanie domu

Biernackich. Szumow bardzo nie chciał na to pozwolić, ale presja lokalnej społeczności była zbyt duża. Ludzie zaczynali się buntować, mówić otwarcie o tym, że władze carskie coś ukrywają, że może to nie była tylko wina Biernackich, ale że ktoś wyżej wiedział i milczał.

Wierzbicki wziął ze sobą trzech żołnierzy i jednego lokalnego księdza katolickiego, ojca Antoniego, wysokiego, szczupłego mężczyznę w wieku 60 lat, który znał Jana Biernackiego przed laty, jeszcze gdy był prawosławnym duchownym.

Ojciec Antoni był jedyną osobą w okolicy, która odważyła się publicznie skrytykować Jana po jego ekskomunice. Pojechali rankiem. Niebo było szare. Wisiały nad nimi ciężkie chmury zwiastujące deszcz. Droga do domu Biernackich była błotnista. Koła wozu

grzęzły w kałużach. Las wokół był cichy, niepokojąco cichy. Nie słychać było ptaków, nie było żadnego ruchu, jakby sama natura unikała tego miejsca. Dom był przeraźliwie cichy. Drzwi frontowe były uchylone, jakby ktoś wyszedł w

pośpiechu, ale nie zatrzasnął ich za sobą. W środku panował bałagan. Przewrócone krzesła, półki z książkami w nieładzie, kubki z zaschłą herbatą na stole. W powietrzu wisiał ciężki zapach, wilgoci, stęchlizny i czegoś jeszcze, czegoś metalicznego, nieprzyjemnego.

Wierzbicki rozejrzał się po głównym pokoju. Na ścianach wisiały ikony, ale dziwne ikony. Nie przedstawiały świętych w sposób tradycyjny. Twarze były zniekształcone, kolory ciemne. Postacie wyglądały raczej na demony niż na świętych. Na stole leżała otwarta

księga. Wierzbicki podszedł bliżej i zajrzał do środka. Był to tekst w języku cerkiewnosłowiańskim, ale słowa były dziwne. Nie były to fragmenty z Biblii, to były jakieś modlitwy, ale nie do Boga. Ojciec Antoni stanął obok niego i spojrzał na księgę. Jego twarz zbladła.

To jest herezja. Wyszeptał. Te słowa to są inwokacje, wezwania. Jan wzywał coś z głębi. Wierzył, że ziemia ma swoją własną duszę, swój własny głos i że można z nią rozmawiać przez ofiary.

Wierzbicki odwrócił stronę. Dalej były rysunki, schematy sadu, każde drzewo oznaczone symbolem. Pod niektórymi drzewami były zapisane imiona. Rozpoznał niektóre z nich. Były to imiona ofiar, które już zidentyfikowano.

Boże, wyszeptał Wierzbicki. On planował to wszystko. Każdą ofiarę, każde miejsce. To nie były przypadkowe morderstwa, to była konstrukcja. On budował coś. Piwnica. Powiedział ojciec Antoni wskazując na drzwi w głębi

kuchni. Tam on odprawiał swoje obrzędy. Musimy tam zejść. Wierzbicki skinął głową. Jeden z żołnierzy podszedł i otworzył drzwi. Z ciemności powiało zimnym, stęchłym powietrzem. Zapach był intensywniejszy, metaliczny, organiczny, nieprzyjemny.

Schody prowadziły w dół w całkowitą ciemność. Zapalili latarnię. Schodzili powoli, ostrożnie. Każdy krok echo brzmiał jak uderzenie w pusty grobowiec. Schody były stare, kamienne, śliskie. od wilgoci. Ściany po obu stronach były

pokryte dziwnymi znakami, wyrytymi w kamieniu, namalowanymi czymś ciemnym. Piwnica była duża, znacznie większa niż powinno to sugerować powierzchnia domu. Ściany były z kamienia, podobnie jak podłoga. To były resztki starej kaplicy,

autentyczne średniowieczne fundamenty. Piwnica miała kształt krzyża, cztery ramiona, każde o długości około 10 m. Ale to, co było w środku, przerosło najgorsze obawy Wierzbickiego. Na środku piwnicy, w miejscu, gdzie przecinały się ramiona krzyża, stał drewniany stół.

Ołtarz. był pokryty ciemną tkaniką, która kiedyś była czarna, ale teraz była pokryta plamami brązowymi, czerwonymi, czarnymi. Na nim leżały przedmioty, stare księgi, świece, kawałki materiału, które wyglądały na liturgiczne szaty, ale nie prawosławne, ani katolickie.

Były pokryte symbolami, których wierzbicki nie potrafił rozpoznać. Dziwne znaki przypominające mieszankę cyrylicy, łaciny i czegoś jeszcze starszego. Wokół ołtarza na podłodze był narysowany krąg. Nie kredą, ale czymś ciemnym, może krwią. W kręgu były

symbole, pentagramy, krzyże odwrócone do góry nogami, znaki zodiaku, ale zniekształcone, nieprawidłowe. A na ścianach wygrawerowane głęboko w kamieniu były napisy. Długie napisy w języku cerkiewnosłowiańskim.

Wierzbicki zaczął je czytać, a jego serce zaczęło bić szybciej. To były modlitwy, ale nie modlitwy do Boga. Były to inwokacje do władcy ciemności, do tego, który rządzi pod ziemią, do tego, kto czeka w milczeniu i karmi się duszami. Ojciec Antoni zaczął szeptać

modlitwę. Jego ręce trzęsły się, gdy trzymał różaniec. Boże, wyszeptał. On wierzył, że może ofiarować duszę, że każda osoba pochowana pod drzewem to ofiara dla ziemi, dla czegoś poniżej. że w zamian za duszę ziemia da mu moc,

bogactwo, długie życie. Wierzbicki podszedł bliżej do ściany, czytał dalej. Tekst był długi, szczegółowy. Opisywał cały rytuał, jak wybierać ofiary, jak przygotowywać je, jak przeprowadzać ceremonię, jak pochować ciało. I był tam jeszcze jeden fragment, który sprawił,

że wierzbicki poczuł zimny dreszcz na plecach. Każda dusza wzmacnia ziemię. Każde drzewo, które rośnie na grobie jest żywe w sposób szczególny. Jego owoce niosą życie ofiary. Ten, kto je je, połyka duszę i dusza staje się

częścią tego, który ją konsumuje. Wierzbicki spojrzał na ojca Antoniego. Owoce, ludzie jedli te owoce na targu w Lublinie przez lata. Ksiądz pokręcił głową. Jego twarz była blada. To kanibalizm, pośredni, ale kanibalizm.

Jan wierzył, że karmi ludzi duszami zmarłych i że przez to buduje coś, jakąś sieć, jakieś połączenie. Jeden z żołnierzy nagle krzyknął. Wszyscy się odwrócili. Żołnierz stał przy jednej ze ścian, wskazując na coś w ciemności.

Wierzbicki podszedł z latarnią i wtedy zobaczył. W ścianie w głębokim zagłębieniu stały słoiki, szklane słoiki przykryte pokrywkami. W środku były części ciała, palce, zęby, kawałki skóry, włosy, wszystkie opisane małe etykiety z imionami. To były trofea. Jan

Biernacki zbierał fragmenty swoich ofiar. Wierzbicki poczuł mdłości, oparł się o ścianę, oddychał głęboko. To było gorsze niż sobie wyobrażał. To nie było tylko morderstwo, to była obsesja, rytuał trwający przez dziesięciolecia. A

najgorsze było to, że rodzina Biernackich zniknęła. Co jeśli wciąż żyją? Co jeśli gdzieś tam w innym miejscu kontynuują swój rytuał? Gdy wracali do miasta, ojciec Antoni jechał w milczeniu. W końcu odezwał się cicho.

To miejsce trzeba poświęcić. spalić wszystko, co tam jest, wykopać fundamenty, posypać ziemię solą. Inaczej, inaczej to zło będzie tam żyć dalej. Wierzbicki skinął głową, ale wiedział, że Szumow tego nie pozwoli, bo oficjalnie to miejsce było tylko domem

mordercy. Nie miejscem kultu, nie ołtarzem ciemnych mocy, tylko domem. I tak miało pozostać w raportach. Minęło sześć tygodni od odkrycia ciał. Sprawa ucichła w prasie. Władze carskie zadbały o to, by informacje były kontrolowane.

Oficjalny raport mówił, że Jan Biernacki, były prawosławny ksiądz, był szaleńcem, który przez lata mordował gości i wędrowców, chowając ich ciała w swoim sadzie. Motyw nieznany. prawdopodobnie zaburzenia umysłowe.

Rodzina Biernackich, poszukiwana, uznana za zmarłą podczas ucieczki, choć ciała nie znaleziono. Ale ludzie w Lublinie wiedzieli, że to nie była cała prawda. Plotki krążyły po mieście. Mówiono o rytuale, o symbolach, o tym, że Jan wzywał demony. Mówiono, że jego rodzina

wciąż żyje, ukryta gdzieś w lesie, kontynuująca swój obrzęd. Tadeusz Wierzbicki został odsunięty od sprawy oficjalnie z powodu przepracowania. W rzeczywistości Szumow uznał, że inspektor wie zbyt wiele i zbyt otwarcie mówi o tym, co znalazł. Wierzbicki

został przeniesiony do małego miasteczka na wschodzie pod Pińskiem. Ironicznie dokładnie w regionie, z którego pochodził Jan Biernacki. Przed wyjazdem Wierzbicki wrócił jeszcze raz do domu Biernackich. Był sam. Nie powiedział nikomu, że tam jedzie. Jechał wieczorem

w deszczu przez błotniste drogi. Dom był już oficjalnie zapieczętowany, ale Wierzbicki miał klucze. Wszedł do środka. W domu panował mrok, wilgoć. Wszystko było tak, jak zostawili.

Przewrócone meble, książki na podłodze, kubki na stole. Poszedł prosto do piwnicy. Schodził powoli. Latarnia rzucała drżące cienie na ściany. Piwnica była pusta. Większość przedmiotów została zabrana jako do wody. Ale ołtarz wciąż stał na środku, a napisy na

ścianach wciąż były tam, wygrawerowane głęboko w kamieniu. Wierzbicki podszedł do ołtarza i wtedy zauważył coś, czego wcześniej nie widział. Pod ołtarzem w podłodze była mała płyta kamienna, luźna, jakby można ją było wyjąć.

przyklęknął i spróbował ją podważyć palcami. Kamień ustąpił, pod nim była niewielka skrytka, a w środku list. Wierzbicki wyjął go drżącymi rękami. Był napisany na starannym papierze atramentem po polsku. Rozpoznał pismo.

Widział je wcześniej w księgach Jana Biernackiego. List był datowany na 15 kwietnia 1868 roku, dwa dni przed odkryciem pierwszego ciała. Wierzbicki usiadł na zimnej podłodze piwnicy i zaczął czytać przy świetle latarni. Do tego kto to

znajdzie? Czy będzie to urzędnik, czy ciekawski wędrowiec, czy ktoś, kto szuka prawdy. Wiedz, że to co tutaj przeczytasz, jest prawdą czystszą niż jakakolwiek prawda, którą znałeś dotąd.

Nazywam się Jan Biernacki. Byłem księdzem prawosławnym. Służyłem Bogu przez 20 lat mojego życia. Modliłem się codziennie, odprawiałem mszę, spowiadałem wiernych Chrystem dzieci. I przez te wszystkie lata Bóg milczał.

Nigdy nie odpowiedział na moje modlitwy. Nigdy nie dał mi znaku. Nigdy nie pokazał mi, że istnieje. Ale ziemia odpowiedziała: “W 1854 roku, kiedy ekskomunikowano mnie za to, że śmiałem kwestionować dogmat, zostałem sam, bez cerkwi, bez wspólnoty, bez

celu. Błąkałem się przez lasy na wschodzie, głodny, brudny, zdesperowany. I pewnej nocy, gdy leżałem pod starym dębem, gotowy umrzeć, usłyszałem głos. Nie był to głos z nieba. Był to głos z dołu, z ziemi, cichy, głęboki, starszy niż jakakolwiek modlitwa. I ten głos

powiedział mi: “Jestem tutaj. Zawsze byłem. Karmiłem ludzi, dawałem im życie, brałem ich z powrotem. Twój Bóg jest daleko, ja jestem blisko. Służ mi, a dam ci to, czego szukasz.

I uwierzyłem. Kupiłem tę ziemię, ponieważ wiedziałem, że jest święta nie dla Boga, ale dla czegoś starszego. Zbudowałem dom na fundamentach starej kaplicy, ponieważ to miejsce było miejscem kultu przez stulecia.

Średniowieczni mnisi wiedzieli. Oni też słyszeli głos ziemi. Ziemia potrzebuje dusz, by żyć. To jest prawda, którą ludzie zapomnieli. Każde zmarłe zwierzę, każdy człowiek, który umiera, ich energia wraca do ziemi. Ale większość ludzi umiera naturalnie w łóżkach, w

szpitalach, z dala od ziemi. Ich dusze są tracone. Ja postanowiłem oddać je z powrotem. Każda osoba, którą sprowadziłem do tego domu była ofiarą, ale nie ofiarą dla demona czy diabła, ofiarą dla ziemi. Dawałem im jedzenie,

dach nad głową, opiekę. A potem, gdy przyszedł właściwy czas, zgodnie z kalendarzem księżycowym, przeprowadzałem ceremonię. Nie były to morderstwa, były to przejścia. Ofiarowywałem ich dusze ziemi, a w zamian ziemia dawała mi

owoce. Każde drzewo w moim sadzie rośnie na grobie. Każdy owoc, który sprzedawałem na rynku, był bogactwem tej ziemi, nakarmiony życiem. Ludzie, którzy je jedli, nie wiedzieli, że konsumują esencje zmarłych. Ale to nie było złe, to było naturalne, to był cykl. Moja

żona Zofia zrozumiała to od początku. Ona także słyszała głos ziemi. Mój syn Miłosz uczył się ode mnie. Jest silny, oddany, gotowy kontynuować dzieło. A moja córka Anna, Anna jest szczególna.

Ona słyszy głos ziemi jaśniej niż ktokolwiek. Od dzieciństwa była w kontakcie z nim. Ona jest wybraną. Wiem, że odkryliście ciała. Wiedziałem, że to się stanie. Nie można ukrywać prawdy wiecznie. Ale nie żałuję. To, co zrobiłem było aktem wiary, aktem służby.

Nie służyłem Bogu, który milczy. Służyłem temu, co żyje pod naszymi stopami, co karmi nas, co nas pochłonie, gdy przyjdzie czas. Opuszczamy ten dom. Nie dlatego, że się boimy, ale dlatego, że dzieło tutaj jest skończone. 33

dusze, liczba święta, liczba ukończenia. Teraz musimy przenieść się dalej do innego miejsca, gdzie ziemia wciąż czeka. Do tego, kto czyta ten list. Czy uwierzysz w to, co napisałem? Czy uznasz mnie za szaleńca? Może tak, ale zastanów się, skąd bierze się życie? Skąd bierze

się żyzność? Dlaczego ziemia produkuje owoce? Bo jest karmiona, zawsze była, zawsze będzie. I kiedyś wszyscy to zrozumieją. Może nie w tym stuleciu, może nie w następnym, ale prawda nie umiera. Prawda jest wieczna jak sama ziemia. Jan Biernacki, 15 kwietnia 1871

Josim. Wierzbicki skończył czytać. Jego ręce trzęsły się. Siedział w ciemności piwnicy, słysząc tylko swój własny oddech i daleki szum deszczu na zewnątrz. List był pełen szaleństwa, ale było w nim też coś więcej.

przekonanie. Jan Biernacki naprawdę wierzył w to, co robił. Dla niego to nie było złem. To było czymś świętym. Wierzbicki wiedział, co powinien zrobić. Powinien przekazać ten list władzom, dołączyć go do raportu, udokumentować całą prawdę. Ale wiedział też, że jeśli

to zrobi, Szumow zniszczy go i prawda zostanie pogrzebana jeszcze głębiej. Więc wierzbicki wstał, złożył listował go do kieszeni. Wyszedł z piwnicy, z domu, wsiadł na konia i odjechał. Tej nocy w swojej wynajętej izbie w Lublinie

zapalił świece i czytał list jeszcze raz. Potem podniósł go nad płomieniem. Przez chwilę zawahał się, a potem spalił go. Obserwował, jak papier żarzy się, ciemnieje, obraca w popiół. obserwował, jak słowa Jana Biernackiego znikają na zawsze, bo niektóre prawdy, pomyślał nie

powinny istnieć. Niektóre prawdy są zbyt niebezpieczne. Posiadłość Biernackich została oficjalnie skonfiskowana przez władze carskie i wystawiona na sprzedaż, ale nikt nie chciał jej kupić. Przez 10 lat dom stał pusty, powoli popadając w

ruinę. Sad owocowy został wykarczowany. Drzewa zostały ścięte, korzenie wykopane, ale ziemia już nigdy nie była uprawiana. Ludzie omijali to miejsce, bo w noce, gdy księżyc był w pełni, niektórzy przysięgali, że słyszą dźwięki, szept, śpiew, jakby ktoś modlił

się pod ziemią. A w latach 1900, 1923, 156, 1982 i 2003, zawsze w kwietniu, zawsze w pełni Księżyca zaginęły osoby w okolicy Lublina bez śladu, bez wyjaśnienia.

Każdym razem władze prowadziły śledztwa. Każdym razem nic nie znajdywano, ale ci, którzy znali historię wiedzieli. Wiedzieli, że rodzina Biernackich nigdy nie została złapana, że gdzieś tam w jakimś innym lesie, w jakiejś innej miejscowości kontynuują swoje dzieło, bo

ziemia zawsze jest głodna i niektórzy ludzie zawsze będą jej służyć. Yeah.